oppugnator

oppugnātor (obp-), ōris, m. [oppugno], an assaulter, attacker, assailant (class.).

• I Lit.: patriae, Cic. Phil. 12, 3, 8: oppugnatores, opp. obsessi, Tac. H. 3, 71.—
• II Trop.: meae salutis, Cic. Planc. 31, 76.

oppūgnātor, ōris, m. (oppugno), der Berenner, Bestürmer, Angreifer, als milit. t. t. u. bildl. im polit. Leben, hostis et oppugnator patriae Antonius, Cic.: Caulonis oppugnatores, Liv.: ignem tectis oppugnatores iniecerunt, Tac. – bildl., meae salutis non modo non oppugnator sed etiam defensor fuit, Cic. Planc. 76.

oppugnator (obp-) [CL] , one who attacks (in quot., partly fig. or fig.). quem fidum tutorem honoris nostri esse credidimus, nunc ‥ obpugnatorem sentimus Gerv. Cant. Chr. 384.

oppugnātŏr, (13) ōris, m. (oppugno), celui qui attaque [une ville], assiégeant, assaillant : patriæ Cic. Phil. 12, 8, qui assaille sa patrie ; [fig.] Cic. Planc. 76.

oppugnator , oris. m.
攻城者。— reipublicae 攻本國。

Suggest a Translation
See an image

oppūgnātor ōris, m

• oppugno, an assaulter, assailant: patriae: meae salutis.