palpo
palpo, to wheedle, coax
Could not find palpate in Logeion dictionaries.
palpate present active imperative 2nd plural, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine vocative singular of palpo
palpo, āvi, ātum, 1, v. a., and pal-por, ātus [palpus; cf. Gr. ψάλλω], 1, v. dep. a., to stroke, to touch softly, to pat (poet. and in post-Aug. prose; syn. mulceo).
- I Lit.: modo pectora praebet Virgineā palpanda manu, Ov. M. 2, 867 Jahn N. cr.: palpate lupos, Manil. 5, 702: cum equum permulsit quis vel palpatus est, Dig. 9, 1, 1: tamquam si manu palpetur, Schol. Juv. 6, 196: animalia blandi manu palpata magistri, Prud. στεφ. 11, 91.—
- II Transf.
- A To caress, coax, wheedle, flatter.
- α Absol.: hoc sis vide ut palpatur! nullus est quando occepit, blandior, Plaut. Merc. 1, 2, 57 (167); Lucil. ap. Non. 472, 6: palpabo, ecquonam modo possim, etc., Cic. Att. 9, 9, 1: nihil asperum tetrumque palpanti est, Sen. Ira, 3, 8, 7.—
- β With dat.: quam blande mulieri palpabitur, Plaut. Am. 1, 3, 9 (507): cui male si palpere, recalcitrat undique tutus, Hor. S. 2, 1, 20: scribenti palpare, Poll. ap. Cic. Fam. 10, 33, 2.—
- γ With acc.: quem munere palpat Carus, Juv. 1, 35; Ap. Met. 5, 31, 11.—
- B To feel one's way (late Lat.): et palpes in meridie, sicut palpare solet caecus in tenebris, Vulg. Deut. 28, 29; id. Job, 5, 14.
palpo, ōnis, m. [1. palpo],
- a flatterer, Pers. 5, 176.
1. palpo, āvī, ātum, āre, u. palpor, ātus sum, ārī (palpus), ein Tier sanft (mit der flachen Hand) klopfen und streicheln, um es zu liebkosen, I) eig.: lupos palpare, Manil. 5, 705: equum permulcere vel palpari, Ulp. dig. 9, 1, 1. § 7: tamquam si manu palpetur, Schol. Iuven. 6, 196: animalia blandi manu palpata magistri, Prud. perist. 11, 91: modo pectora praebet virgineā palpanda manu, Ov. met. 2, 867: m. Dat. (im Bilde), cui male si palpere, recalcitrat, Hor. sat. 2, 1, 20: palpo vel palpor equo, Charis. 293, 32. – II) bildl., jmdm. um den Bart gehen = schmeicheln, liebkosen, m. Dat., blande mulieri palpare, Acc. fr.: scribenti palparer, Pollio in Cic. ep.: m. Acc., palpare obvios, Claud. Mam.: quem munere palpat, Iuven.: Veneris iram palpare, durch Liebkosungen zu besänftigen suchen, Apul.: Passiv, ut malarum societate palpentur, Hieron. epist. 123, 18: absol., exora, blandire, palpa, Plaut. Poen. 357 G. u. L.: viden, scelestus ut palpatur, Plaut. rud. 1093 Schoell.: nihil asperum territumque palpanti est, Sen.
2. palpo, ōnis, m. (palpo, āre), der Streichler, Schmeichler, Pers. 5, 176.
~o, qui tamen assentatoris et adulatoris censetur nomine
certum est ‥ curiam ‥ nisi blandis solum ~onibus et ambitiosis non necessariam
ut provocem ~ones ‥ hec audientes ut, si quid habent meriti vel vere jactancie, palam edisserant
super omnia, queso, notam adulatoris et ocium ~onis evites
dives large dat palponibus atque sirenis
unde Gnatonici se jungunt regibus / et scatet aulicis aula palponibus
histrio, vel palpo, mimus, vel gesticulator
~o, -nis, i. ille qui palpat sicut cecus
a blyndman , ~o
~ones, qui ducunt †cacos [MS: cecos ]
See: palpare
1 palpō, (14) āvī, ātum, āre, tr., palper, tâter, toucher : Ov. M. 2, 867 || [fig.] caresser, flatter : Sen. Ira 3, 8, 7 ; munere aliquem Juv. 1, 35, amadouer qqn par des cadeaux || tâtonner, chercher sa route en tâtonnant : Vulg. Deut. 28, 29.
2 palpō, ōnis, m. , flatteur : Pers. 5, 176.
- 1. aaien, strelen;
- 2. vleien, liefkozen;
- 3. (postklass.) betasten, tasten naar (m. acc.).
palpō —, —, āre
- 1 PAL-, to wheedle, coax: alquem munere, Iu.