peiero
peiero, to swear falsely, perjure oneself
Could not find peierarent in Logeion dictionaries.
peierarent imperfect active subjunctive 3rd plural of peiero
pējĕro, or, in the orig. form, perjūro (Vulg. Lev. 19, 12; id. Matt. 5, 33), and per-jĕro (Plaut. Trin. 1, 1, 9 (31); id. Truc. 1, 1, 9 (30)), āvi, ātum, 1, v. n. [per-iuro], to swear falsely, to forswear or perjure one's self.
- I Lit.: non enim falsum jurare pejerare (al. perjurare) est, sed quod ex animi tui sententiā juraris, sicut verbis concipitur more nostro, id non facere perjurium est, Cic. Off. 3, 29, 108; cf.: illum verbis conceptis pejerasse, id. Clu. 48, 134; Plaut. As. 3, 2, 16 (560); Quint. 5, 11, 13: 5, 6, 2; Cic. Rosc. Com. 16, 46: qui facile ac palam mentitur, pejerabit, Quint. 5, 10, 87: de aliquā re, Mart. 7, 20, 6: hic putat esse deos, et pejerat, Juv. 13, 91: per consulatum pejerat Vatinius, by the consulship, Cat. 52, 3.—With acc.: Stygias qui pejerat undas, by the waters of the Styx, Luc. 6, 749; cf.: alii in ipso Capitolio fallunt ac fulminantem perjurant Jovem, Plin. 2, 7, 5, § 21 Sillig N. cr.—Poet.: bel. lum pejerans, oath-breaking, treaty-breaking war, Stat. S. 4, 3, 4.—
- β Poet. in part. perf. pass.: jus pejeratum, a false oath (analog. to jus jurandum), Hor. C. 2, 8, 1: et perjuratos in mea damna deos, offended by perjury, Ov. Am. 3, 11, 22.—
- II Transf., in gen., to lie (Plautin.): perge: optime hercle perjuras, Plaut. Poen. 2, 34 (482): da pignus, ni nune perjures, id. ib. 5, 4, 72 (1245); id. Merc. 3, 1, 42 (540).
pēiero u. periero u. urspr. Form per-iūro, āvī, ātum, āre, falsch schwören, meineidig sein, zuw. auch (bei Plaut.) übh. falsch aussagen, lügen, α) Form peiero, Cic. u.a.: conceptis verbis, einen förmlichen Meineid schwören, Plaut., Cic. u.a.: aperte, Sen.: optime, lügen, Plaut.: de turdo, Mart.: mit bl. Acc., fulminantem Iovem, Plin.: undas Stygias, Lucan.: mit folg. Acc. u. Infin., Prop. u. Suet. – Partiz. Perf. peieratus = durch Meineid verletzt, ius, falscher Eid, Hor. carm. 2, 8, 1. – β) Form periero, Plaut. truc. 30. Catull. 52, 3. Salv. de gub. dei 4, 16. § 76 u. 77. – γ) Form periuro, non enim falsum iurare ›periurare‹ est, sed quod ›ex animi tui sententia iuraris‹, Cic. de off. 3, 108: außerdem Plaut. asin. 322. Hor. sat. 2, 3, 127. Vulg. Levit. 19, 12; prov. 30, 9; Matth. 5, 33. – Partiz. Perf. periuratus = durch Meineid verletzt, di, Ov. am. 3, 11, 22. – δ) Form peiuro, Hor. sat. 2, 3, 127 Holder u. Fritzsche. Itala Matth. 5, 33.
See: pejerare
- 1. meineed plegen, vals zweren;
- 2. (Plaut.) alg. liegen; II. tr. (poët.) door meineed kwetsen, beledigen [deos]; ➤ ius peieratum meineed.
pēierō, perierō, or periūrō āvī, ātus, āre
- per+iuro, to swear falsely, perjure oneself: verbis conceptis: quā re periuras?H.: Hic putat esse deos, et peierat, Iu.: ius peieratum, a false oath, H.: periurati dii, offended by perjury, O.