peragito
peragito, to harass, disturb
Could not find peragitati in Logeion dictionaries.
peragitati perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of peragito
pĕr-ăgĭto, āvi, ātum, 1, v. a., to drive or hunt about greatly, to harass, disturb (not in Cic.).
- I Lit.
- A In gen.: vehementius peragitati ab equitatu, Caes. B. C. 1, 80: Aetna majore vi peragitata, Sen. Ben. 3, 37.—
- B In partic., to stir up any thing, esp. a liquid: ut permisceatur medicamen rutabulo ligneo peragitare conveniet, Col. 12, 24, 4: mustum, id. 12, 19, 4.—
- II Trop., to excite, impel: animos, Sen. Ira, 1, 7.—
- B To complete, finish: peragitatur enim messis mense Maio, Plin. 18, 18, 47, § 169.
per-agito, āvī, ātum, āre, I) um und um-, tüchtig bewegen, A) eig.: 1) umhertreiben, -jagen, beunruhigen, vehementius peragitati ab equitatu, Caes.: Aetna maiore vi peragitata, Sen. – 2) um und um rühren, mustum, Colum. – B) bildl., wie ein angesporntes Tier aufstacheln, lebhaft antreiben, hic stimulus peragitavit audaces, Sen. de ira 1, 7, 1. – II) durchführen, beendigen, peragitatur enim messis mense Maio, Plin. 18, 169.
pĕrăgĭtō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 remuer en tout sens : Sen. Ben. 3, 37, 2 ; Col. Rust. 12, 24, 4 || [fig.] exciter : Sen. Ira 1, 7, 1, ¶ 2 harceler sans répit (lʼennemi) : Cæs. C. 1, 80 ¶ 3 mener au terme, achever : Plin. 18, 169.
- 1. flink in beweging brengen; opjagen; ➤ vehementius peragitati ab equitatu (Caes.);
- 2. flink roeren;
- 3. (Sen.) (metaf.) opstoken, ophitsen [audaces].
per-agitō —, ātus, āre,
- to harass, disturb: vehementius peragitati ab equitatu, Cs.