praefinio
praefinio, to determine beforehand, ordain, prescribe
Could not find praefinitumque in Logeion dictionaries.
praefinitumque neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of praefinio
prae-fīnĭo, īvi and ĭi, ītum, 4, v. a.,
- to determine, fix, or appoint beforehand, to prescribe (class.; a favorite word with Cic.; syn.: praestituo, praescribo): praefinire non est meum, Cic. Tusc. 5, 8, 21: aliquid restricte, id. Leg. 2, 18, 45: praefinit successori diem, id. Prov. Cons. 15, 37: ad certum praefinitumque tempus, Suet. Galb. 14 fin.; and: dies certus praefinitus, Gell. 1, 25, 16: sumptum funerum, Cic. Leg. 2, 27, 68: neque de illo quicquam tibi praefinio, quo minus, etc., id. Verr. 2, 5, 68, § 174: praefinisti, quo ne, etc., id. Fam. 7, 2, 1.—Absol.: nec res praefiniet ipsa, limit, set bounds, * Lucr. 1, 618.—Hence, * praefīnītō, adv., in the prescribed manner: praefinito loqui, Ter. Hec. 94.
prae-fīnio, īvī u. iī, ītum, īre, vorherbestimmen, festsetzen, vorschreiben, diem, Cic.: sumptum funerum, Cic.: nec res praefiniet ulla, Lucr.: dies praefinitus, Plin. ep.: tempora praefinita, Quint. – praef. m. folg. Acc. u. Infin., larices caedi praefinivit, Plin. 16, 190. – non praef. mit folg. quo minus u. Konj., neque de illo tibi quicquam praefinio, quo minus ingenio mecum contendas, Cic. Verr. 5, 174. – Abl. Partiz. praefīnītō, Adv. = nach Vorschrift, loqui, Ter. Hec. 94.
See: praefinire
præfīnĭō, (12) īvī ou ĭī, īre, tr., déterminer dʼavance, fixer par avance : Cic. Leg. 2, 68 ; successori diem Cic. Prov. 36, fixer dʼavance un jour au successeur ; neque de illo tibi quicquam præfinio, quominus Cic. Verr. 2, 5, 174, et à son sujet je ne te fixe pas dʼavance la moindre limite qui tʼempêche de... ; præfinisti, quo ne pluris emerem Cic. Fam. 7, 2, 1, tu as marqué dʼavance la somme que je ne devais pas dépasser comme achat ; [av. prop. inf.] prescrire que : Plin. 16, 190 || abl. n. du part. præfinito Ter. Hec. 94, suivant une limite fixée préalablement.
- 1. van tevoren bepalen, vastleggen [diem; sumptum funerum; alqd restricte]; ➤ ad praefinitum tempus; ~ non est meum; — adv. (abl. v.h. ppp.) praefīnītō volgens voorschrift [loqui];
- 2. als grens, beperking vaststellen.
praefinio , is, ire. 4.
定限。定。— ei diem 與限一日。— funerum sumptum 定出殯之費。
Suggest a Translation
See an image
定限。定。— ei diem 與限一日。— funerum sumptum 定出殯之費。
Suggest a Translation
See an image
prae-fīniō īvī, ītus, īre,
- to determine beforehand, ordain, prescribe: praefinire non est meum: dies in lege praefinita: tibi, quo minus, etc.: praefinisti, quo ne, etc.