praemoneo
praemoneo, to forewarn, admonish beforehand
Could not find praemonitis in Logeion dictionaries.
praemonitis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of praemoneo
praemonitis neuter dative plural, neuter ablative plural of praemonitum
prae-mŏnĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a.
- In gen., to forewarn, to advise, or admonish beforehand, to remind beforehand, to premonish (class.); constr. aliquem with ut or ne, with a simple subj., with quod, with de, aliquid (of a thing): me, ut magnopere caverem, praemonebat, Cic. Verr. 1, 8, 23; so with ut, Vell. 2, 57, 2; Suet. Oth. 6: ut te praemonerem, plurimum tibi credas, Plin. Ep. 6, 22, 7: praemonito filio, ne alii crederet, Just. 12, 14, 7: praemoneo, numquam scripta quod ista legat, Ov. Tr. 5, 1, 16: de impendentibus periculis voce Jovis praemoneri, Cic. Har. Resp. 5, 10: conatus hostis, to warn of, Liv. 33, 20, 12: caeli varietatem praemonitus, Col. 11, 2, 1: praemoniti oraculo, Plin. 16, 39, 76, § 199: ut futuri principes praemonerentur, quā viā possent ad gloriam niti, Plin. Ep. 3, 18, 2.—
- II In partic., of prophecies, to foretell, foreshow, predict (poet. and in post-Aug. prose): futura, Just. 43, 1, 8: haruspices praemonuerunt superna vulnera, Plin. 2, 56, 57, § 147.—
- β Of inanimate things, to presage, signify, foreshadow: ferunt Terribiles tubas auditaque cornua caelo Praemonuisse nefas, Ov. M. 15, 784: rutilus (circa lunam) et ventos et imbres praemonebit, Plin. 18, 35, 79, § 347.—
- γ Of animals: pericula (animalia) praemonent, non fibris modo extisque, sed aliā quādam significatione, Plin. 8, 28, 42, § 102.—
- δ With object-clause: et vatum timeo monitus, quos, igne Pelasgo Ilion arsuram, praemonuisse ferunt, Ov. H. 17, 239.
- —Hence, praemŏnĭtum, i, n., a premonition (post-class.): praemonita et praecepta, Gell. 14, 2, 3.
prae-moneo, uī, itum, ēre, vorher (im od. zum voraus) erinnern, -bemerken, -raten, -bedeuten (anleiten), -warnen, -warnend zeigen, I) im allg., mit Acc., conatus hostis (vor feindl. Überfällen), Liv. 33, 20, 12: caeli varietatem mutationemque (in bezug auf usw.) ex hoc commentario praemoneri, Colum. 11, 2, 1. – im Passiv m. Nom. pers., praemoniti oraculo, Plin. 16, 199: praemoniti a filio vatis legati, Plin. 28, 15. – m. folg. indir. Fragesatz, convenit autem amori in te meo sub exemplo praemonere, quid debeas fugere, Plin. ep.: ut futuri principes sub exemplo praemonerentur, quā potissimum viā possent ad eandem gloriam niti, Plin. ep. – m. folg. Acc. u. Infin., quod licet nobis futuros (principes) sub exemplo praemonere, nullum locum, nullum esse tempus, quo funestorum principum manes a posterorum exsecrationibus conquiescant, Plin. pan.: hic ipse fraudes esse praemonuit dolus, Sen. poët. – m. folg. ut u. Konj., benevolo animo me, ut magno opere caverem, praemonebat, Cic.: iam tunc praemonente fortunā, ut diu penitusque perdisceres quae mox praecipere deberes, Plin. pan. – m. folg. ne u. Konj., igitur praemoneo, ne villicum ex eo genere servorum, qui corpore placuerunt, instituamus, Colum.: praemonito filio, ne alii quam Thessalo et fratribus cederet, Iustin. – m. folg. bl. Coniunctiv, ut te sortitum provinciam praemonerem, plurimum tibi credas nec cuiquam satis fidas, Plin. ep. 6, 22, 7; u. so ibid. 4, 11, 11. – m. de u. Abl., de ipsa regionis eius hora praemonuisse conveniat, Plin. 18, 330. – neutr. pl. des Partiz. Fut. Pass. subst., praemonenda praemonuit, Apul. de deo Socr. 17. – II) Zukünftiges vorher andeuten, im voraus anzeigen, -verkünden, a) v. Weissagern u. Weissagungen: futura, Iustin. 43, 1, 8: haruspices praemonuerunt superna vulnera, deuteten auf Wunden von oben, Plin. 2, 147. – m. folg. Acc. u. Infin., quae tum maxime accidebant, casura praemonens, Liv. 36, 34, 3: et vatum timeo monitus, quos igne Pelasgo Ilion arsurum praemonuisse ferunt, Ov. epist. 16, 239 sq. - b) v. Tieren u. Lebl.: plurima animalia pericula praemonent non fibris modo extisque, sed aliā quādam significatione, Plin. 8, 102: si quartam lunam orbis rutilus cinget, et ventos et imbres praemonebit, Plin. 18, 347: ferunt terribiles tubas auditaque cornua caelo praemonuisse nefas, Ov. met. 15, 784 sq.
See: praemonere
præmŏnĕō, (12) ŭī, ĭtum, ēre, tr., ¶ 1 annoncer dʼavance, avertir auparavant, prévenir : aliquem ut Cic. Verr. 1, 1, 23, avertir qqn de ; [av. subj. seul] Plin. Min. Ep. 6, 22, 7 ; de re Cic. Har. 10, avertir dʼune chose ¶ 2 prédire, présager : Just. 43, 1, 8 ; Plin. 2, 147 ; 8, 102 ; Ov. M. 15, 784.
- 1. van tevoren herinneren, vermanen, waarschuwen (aan, voor: acc.; ut, ne; conj.; quod) [filium; conatūs hostis voor vijandelijke overvallen];
- 2. voorspellen, aankondigen (m. acc.; aci.) [futura; nefas].
prae-moneō uī, itus, ēre,
- to forewarn, admonish beforehand: me, ut magnopere caverem: Praemoneo, numquam scripta modesta legat, O.: conatūs hostis, warn of, L.—To foretell, predict, prophesy, presage: ferunt audita cornua caelo Praemonuisse nefas, O.