praemorior
praemorior, to die prematurely
Could not find praemortui in Logeion dictionaries.
praemortui perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of praemorior
prae-mŏrĭor, tuus, 3, v. dep., to die early or prematurely, to die (mostly poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: aut ego praemoriar, primoque exstinguar in aevo, Ov. H. 8, 121: parte corporis velut praemortua, Suet. Gram. 3.—
- II Trop., to decay: praemoritur visus, auditus, decays, fails, Plin. 7, 50, 51, § 168.
- —Hence, prae-mortŭus, a, um, P. a., dead.
- A Lit.: jacuere, velut praemortua, membra, Ov. Am. 3, 7, 65.—
- B Trop.: pudor praemortuus, Liv. 3, 72, 5: vires, Quint. Decl. 12, 7.
praemorior, mortuus sum, morī, vor der Zeit-, frühzeitig sterben, absterben, v. Pers., aut ego praemoriar aut etc., Ov.: v. Körper u. dessen Gliedern, nec defectum et praemortuum corpus est, Sen.: parte eā corporis velut praemortuā, Suet.: nostra tamen iacuere velut praemortua membra, Ov. – übtr., praemortui iam est pudoris, sein Schamgefühl ist schon ganz erstorben, Liv. 3, 72, 5: iam praemortuae vires, Ps. Quint. decl.
præmŏrĭor, (14) mortŭus sum, mŏrī, mourir prématurément : Ov. H. 8, 121 || [fig.] se perdre, baisser : visus præmoritur Plin. 7, 168, la vue se perd, baisse.
prae-morior tuus, ī, dep.,
- to die prematurely, O.