praepedio
praepedio, to entangle, shackle, fetter
Could not find praepediente in Logeion dictionaries.
praepediente present active participle feminine ablative singular, present active participle masculine ablative singular, present active participle neuter ablative singular of praepedio
praepĕdĭo, īvi, ĭi, ītum, 4, v. a. [praepes], to entangle the feet or other parts of the body; to shackle, bind, fetter (mostly poet. and post-Aug.; syn.: impedio, illaqueo, irretio).
- I Lit.: praepeditus latera forti ferro, Plaut. Poen. 4, 2, 5 (827): praepeditis Numidarum equis, tied to the manger, Tac. A. 4, 25: sine modo sese praedā praepediant, let them hamper or embarrass themselves, Liv. 8, 38, 13.—
- II Transf., in gen., to hinder, obstruct, impede: singultu medios praepediente sonos, Ov. Tr. 1, 3, 42: timor praepedit dicta linguae, Plaut. Cas. 3, 5, 25 (645); Ov. H. 14, 18: si forte aliquos flumina, nives, venti praepedissent, Plin. Pan. 68: crura, Lucr. 3, 478: fugam hostium, Pac. Pan. Theodos. 40: recitantium praecipua pronuntiationis adjumenta, oculi, manus, praepediuntur, Plin. Ep. 2, 19, 4: praepediri valetudine, to be prevented by illness, Tac. A. 3, 3: praepeditus morbo, Cic. Rab. Perd. 7, 21.—With inf.: etiamsi praepeditus sit perculsas tot victoriis Germanias servitio premere, Tac. A. 2, 73.
prae-pedio, īvī u. iī, ītum, īre (prae und pes), I) vorn verwickeln, -binden, -fesseln, praepeditus latere forti ferreo, starkes Eisen um den Leib gelegt, Plaut. Poen. 828: praepeditis Numidarum equis, während die Pf. der N. an den Füßen gefesselt waren, Tac. ann. 4, 25. – bildl., sese praedā praepediant, sie mögen sich verwickeln in usw. = sich aufhalten lassen durch usw., Liv. 8, 38, 13. – II) übtr., verhindern, hemmen, aufhalten, abhalten, timor praepedit dicta linguae od. verba, Plaut.: imperitorum mentes timor praepediebat, machte befangen, Auct. b. Hisp.: subitus dextrae praepedit orsa tremor, Ov.: si forte aliquos flumina nives venti praepedissent, Plin. pan.: cum lassitudo ac vulnera fugam praepedissent, Liv.: aliquoties dicere incipientem cum lacrimae praepedissent, Liv. (u. so fletu praepediente, Tac.): praepedita singultibus anima, Hieron.: verba sua praepediens, stotternd, Tac.: recitantium vero praecipua pronuntiationis adiumenta, oculi manus, praepediuntur, Plin. ep.: ad omnia praepeditae naves, in allem gehemmte, Flor.: praepediri valetudine, Tac.: avaritia bonas artes praepedit, macht unwirksam, Sall. – m. folg. Infin., etiamsi praepeditus sit perculsas tot victoriis Germanias servitio premere, Tac. ann. 2, 73.
See: praepedire
præpĕdĭō, (12) īvī et ĭī, īre (præ, pes), tr., embarrasser, entraver, faire obstacle à : Pl. Pœn. 828 ; Cas. 653 ; Liv. 8, 38, 13 ; præpeditus premere Tac. Ann. 2, 73, empêché dʼécraser.
- 1. (van voren) vastmaken, vastbinden [equos kluisteren, vastzetten];
- 2. (metaf.) tegenhouden, verhinderen, belemmeren [fugam hostium; mentes bevangen maken]; ➤ lassitudo praepedit fugam; verba sua praepediens stotterend; dicere incipientem lacrimae praepediebant; praepeditus morbo.
praepediō īvī, ītus, īre
- prae+pes, to entangle, shackle, fetter: praepeditis Numidarum equis, Ta.—To hinder, embarrass, obstruct, impede: sese praedā, hamper themselves, L.: omnīs (bonas artīs) avaritia praepediebat, S.: dicere incipientem cum lacrimae praepedissent, L.: dextrae praepedit orsa tremor, O.: verba sua, i. e. stammering, Ta.: praepeditus Germanias premere, hindered from, Ta.