probrosus
probrosus, shameful, ignominious, infamous
Could not find probrosis in Logeion dictionaries.
probrosis neuter dative plural, feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter ablative plural of probrosus
prŏbrōsus, a, um, adj. [probrum],
- shameful, ignominious, infamous (class.).
- A Of persons: vitā probrosus, et opertus infamiā, Tac. A. 3, 68: feminae, Suet. Dom. 8: sordidissimus, et probrosissimus, Claud. Mamert. Grat. Act. ad Jul. 19.—
- B Of things: crimen, Cic. Font. 12, 37: o magna Carthago, probrosis Altior Italiae ruinis! Hor. C. 3, 5, 39: natura, Suet. Calig. 11: carmina, lampoons, Tac. A. 14, 48: sermones, abusive discourses, id. ib. 2, 50: probrosae mollitiei homo, Plin. 28, 8, 27, § 106: compellationes, Gell. 1, 5, 2.—Adv.: prŏbrōsē, disgracefully, infamously (post-Aug.): probrose leno illam prostituit, Sen. Contr. 1, 2: obicere, Gell. 17, 21, 31.
probrōsus, a, um (probrum), I) beschimpfend, schimpflich, schändlich, schmachvoll, crimen, Cic.: ruinae, Hor.: carmen, Schmähgedicht, Tac.: querelae, Hieron.: locus (v. einem Bordell), Sen. rhet.: quo nihil equidem probrosius duco, Plin. – II) schimpflich handelnd, schändlich, femina, Suet.: natura, zu allen Arten von Lastern geneigt, Suet.: vitā probrosus, Tac.: probrosior quisque, Aur. Vict.: probrosissima mulier, Lampr.
sed dicto citius verborum spicula peltis / presbiter obtundit mecham molimine vincens, / quem probrosa manus strictum fallentis obuncat
in hoc utroque domini habitu inimicorum quidem sententia ~o
~as,onscuniendlican ‥ ~um,onscuniendlic ‥ ~is,facenfullum
dicebant ‥ quod reditus ejus domino regi dampnosus et ~us futurus erat
nonne turpe est, nonne ~um est?
quomodo illum Christum, cui tu famularis, super quem tot et tam ~a et contumeliosa illata scio, cognoscere potui
indignantur ‥ quasi ~a sint talium nomina vel memoria
orto inter ipsum et monachos ~o tumulto
nuda quippe vitia manifeste promebat et occultorum conscios ~is redargutionibus stimulabat
dein Boamundus ad se deductos ~is cohercuit verbis et dignis castigavit angariis
spina, sputum, illusio, / probrosa genuflexio / non cessant interimere
prŏbrōsus, (12) a, um (probrum), ¶ 1 infâme, déshonoré : probrosa femina Suet. Dom. 8, femme sans mœurs, cf. Tac. Ann. 3, 68 ¶ 2 [choses] infamant, déshonorant : Cic. Font. 37 ; probrosa carmina Tac. Ann. 14, 48, vers satiriques, injurieux, diffamatoires, cf. Tac. Ann. 2, 50 || -sior Plin. ; -issimus Mamertin. Jul. 19.
- 1. beschimpend, beledigend, onterend [sermones; carmina schimpdichten];
- 2. schandelijk, smadelijk [crimen; ruinae];
- 3. (postklass.) verdorven, pervers [femina].
probrōsus
adj.
- probrum, shameful, ignominious, infamous: crimen: Italiae ruinae, H.: carmina, lampoons, Ta.