propitio
propitio, to appease, propitiate
Could not find propitiantes in Logeion dictionaries.
propitiantes present active participle masculine nominative plural, present active participle feminine nominative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle masculine vocative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine vocative plural of propitio
prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. [propitius],
- to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20: Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120 (329): manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—
- II Transf., to atone for: de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.
propitio, āvī, ātum, āre (propitius), besänftigen, versöhnen, sich geneigt machen, Venerem, Plaut.: manes, Suet.: Iunonem, Tac.: genium suum, s. geniusa. E. – ➳ Die Silbe pro lang gemessen bei Prud. perist. 3, 215.
See: propitiare
prŏpĭtĭō, (13) āvī, ātum, āre (propitius), tr. ¶ 1 rendre propice, favorable, fléchir par un sacrifice, offrir un sacrifice expiatoire à : Pl. Pœn. 333 ; Curt. 4, 13, 15 ; Sen. Ep. 95, 50 ; Suet. Oth. 7 ; Tac. D. 9 ¶ 2 (pass.) être apaisé, pardonner à : Vulg. Psalm. 24, 11 || être pardonné (chose) : Vulg. Eccli. 5, 5.
propitiō —, ātus, āre
- propitius, to appease, propitiate: Iovem, Cu.: propitiata Iuno, Ta.