propitio
propitio, to appease, propitiate
Could not find propitianti in Logeion dictionaries.
propitianti present active participle neuter dative singular, present active participle feminine dative singular, present active participle neuter ablative singular, present active participle masculine ablative singular, present active participle feminine ablative singular, present active participle masculine dative singular of propitio
prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. [propitius],
- to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20: Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120 (329): manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—
- II Transf., to atone for: de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.
propitio, āvī, ātum, āre (propitius), besänftigen, versöhnen, sich geneigt machen, Venerem, Plaut.: manes, Suet.: Iunonem, Tac.: genium suum, s. geniusa. E. – ➳ Die Silbe pro lang gemessen bei Prud. perist. 3, 215.
See: propitiare
prŏpĭtĭō, (13) āvī, ātum, āre (propitius), tr. ¶ 1 rendre propice, favorable, fléchir par un sacrifice, offrir un sacrifice expiatoire à : Pl. Pœn. 333 ; Curt. 4, 13, 15 ; Sen. Ep. 95, 50 ; Suet. Oth. 7 ; Tac. D. 9 ¶ 2 (pass.) être apaisé, pardonner à : Vulg. Psalm. 24, 11 || être pardonné (chose) : Vulg. Eccli. 5, 5.
propitiō —, ātus, āre
- propitius, to appease, propitiate: Iovem, Cu.: propitiata Iuno, Ta.