propitio
propitio, to appease, propitiate
Could not find propitiati in Logeion dictionaries.
propitiati perfect passive participle masculine nominative plural, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle neuter genitive singular of propitio
prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. [propitius],
- to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20: Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120 (329): manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—
- II Transf., to atone for: de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.
propitio, āvī, ātum, āre (propitius), besänftigen, versöhnen, sich geneigt machen, Venerem, Plaut.: manes, Suet.: Iunonem, Tac.: genium suum, s. geniusa. E. – ➳ Die Silbe pro lang gemessen bei Prud. perist. 3, 215.
See: propitiare
prŏpĭtĭō, (13) āvī, ātum, āre (propitius), tr. ¶ 1 rendre propice, favorable, fléchir par un sacrifice, offrir un sacrifice expiatoire à : Pl. Pœn. 333 ; Curt. 4, 13, 15 ; Sen. Ep. 95, 50 ; Suet. Oth. 7 ; Tac. D. 9 ¶ 2 (pass.) être apaisé, pardonner à : Vulg. Psalm. 24, 11 || être pardonné (chose) : Vulg. Eccli. 5, 5.
propitiō —, ātus, āre
- propitius, to appease, propitiate: Iovem, Cu.: propitiata Iuno, Ta.