propitio
propitio, to appease, propitiate
Could not find propitiatis in Logeion dictionaries.
propitiatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of propitio
prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. [propitius],
- to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20: Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120 (329): manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—
- II Transf., to atone for: de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.
propitio, āvī, ātum, āre (propitius), besänftigen, versöhnen, sich geneigt machen, Venerem, Plaut.: manes, Suet.: Iunonem, Tac.: genium suum, s. geniusa. E. – ➳ Die Silbe pro lang gemessen bei Prud. perist. 3, 215.
See: propitiare
prŏpĭtĭō, (13) āvī, ātum, āre (propitius), tr. ¶ 1 rendre propice, favorable, fléchir par un sacrifice, offrir un sacrifice expiatoire à : Pl. Pœn. 333 ; Curt. 4, 13, 15 ; Sen. Ep. 95, 50 ; Suet. Oth. 7 ; Tac. D. 9 ¶ 2 (pass.) être apaisé, pardonner à : Vulg. Psalm. 24, 11 || être pardonné (chose) : Vulg. Eccli. 5, 5.
propitiō —, ātus, āre
- propitius, to appease, propitiate: Iovem, Cu.: propitiata Iuno, Ta.