propitio
propitio, to appease, propitiate
Could not find propitiato in Logeion dictionaries.
propitiato perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, future active imperative 2nd singular, future active imperative 3rd singular of propitio
prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. [propitius],
- to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20: Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120 (329): manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—
- II Transf., to atone for: de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.
propitio, āvī, ātum, āre (propitius), besänftigen, versöhnen, sich geneigt machen, Venerem, Plaut.: manes, Suet.: Iunonem, Tac.: genium suum, s. geniusa. E. – ➳ Die Silbe pro lang gemessen bei Prud. perist. 3, 215.
See: propitiare
prŏpĭtĭō, (13) āvī, ātum, āre (propitius), tr. ¶ 1 rendre propice, favorable, fléchir par un sacrifice, offrir un sacrifice expiatoire à : Pl. Pœn. 333 ; Curt. 4, 13, 15 ; Sen. Ep. 95, 50 ; Suet. Oth. 7 ; Tac. D. 9 ¶ 2 (pass.) être apaisé, pardonner à : Vulg. Psalm. 24, 11 || être pardonné (chose) : Vulg. Eccli. 5, 5.
propitiō —, ātus, āre
- propitius, to appease, propitiate: Iovem, Cu.: propitiata Iuno, Ta.