putidus
putidus, rotten, decaying, stinking, fetid
Could not find putidius in Logeion dictionaries.
putidius adverb comparative, neuter accusative singular comparative, neuter vocative singular comparative, neuter nominative singular comparative of putidus
pūtĭdus, a, um, adj. [puteo], rotten, decaying, stinking, fetid (syn. foetidus).
- I Lit.: caro, Cic. Pis. 9, 19: aper, Mart. 3, 50, 8: fungus, Plaut. Bacch. 4, 7, 23 (821): frons, Cato ap. Plin. 17, 9, 6, § 55: uvae, Varr. ap. Non. 152, 23: vinum, Plaut. Trin. 2, 4, 125 (526): putidae naves et sentinosae, Cato ap. Non. 152, 25: navis, Caecil. ib. 152, 26: paries pictus, Afran. ib. 152, 28.—
- II Transf.
- A In contemptuous lang., of old, half-rotten, withered persons: homo putide, Plaut. Bacch. 5, 2, 44 (1163): moecha, Cat. 43, 11; so, femina, Hor. Epod. 8, 1.—Comp.: putidius cerebrum, more withered, rotten, addled, Hor. S. 2, 3, 75.—
- B Of style, unnatural, disagreeable, affected, disgusting: cum etiam Demosthenes exagitetur ut putidus, Cic. Or. 8, 27: molesta et putida videri, id. de Or. 3, 13, 51: litterae neque expressae neque oppressae, ne aut obscurum esset aut putidum, id. Off. 1, 37, 133: vereor, ne putidum sit scribere ad te, quam sim occupatus, id. Att. 1, 14, 1.—Sup.: jactatio putidissima, Petr. 73, 2.—Hence, adv.: pūtĭdē, disgustingly, disagreeably, affectedly: dicere, Cic. Brut. 82, 284: loqui, Sen. Ep. 75, 1.—Comp.: nolo exprimi litteras putidius, nolo obscurari neglegentius, too precisely, Cic. de Or. 3, 11, 41.
pūtidus, a, um (puteo), faul, morsch, modrig, ranzig, nach Fäulnis od. Moder riechend, A) eig.: paries, Afran. fr.: navis, Caecil. com. fr.: vulnera, brandige, Cato: caro, Cic.: aper, Mart.: fungus, Plaut.: uva, Varro fr.: odor, Varro LL. – B) übtr.: 1) im allg.: cerebrum putidius, etwas anbrüchiges, verbranntes, Hor. sat. 2, 3, 75. – v. alten Pers., homo, Plaut.: longo putida saeculo, Hor. – 2) insbes., widrig, widerwärtig, kleinlich, pedantisch, homo, Petron.: putidissimi servi, Petron.: putidissima iactatio, Petron.: lingua putidissima, Hieron.: haec satis spero vobis molesta et putida videri, Cic.: putidum est (es erscheint pedantisch, sieht nach Übertreibung aus) m. Infin., vereor ne putidum sit scribere ad te, quam sim occupatus, Cic. ad Att. 1, 14, 1. – v. Redner u. dessen Ausdruck, gesucht, geziert, überladen, Demosthenes, Cic.: ne obscurum esset aut putidum, Cic.
furva caligo caelesti splendore fugatur et ~um [gl.: i.fetidum ] laetamen velut timiama seu nardi pistici flagrantia redolet
puteus ille flammivomus ac ~us ‥ ipsum est os gehennae
de ore ac naribus ignem ~um efflantes
erant in strata publica qua Romam itur due anicule, quibus nichil bibatius, nichil ~ius
obscenus, fedus, fetidus, ~us, spurcus, fetulentus ‥
eodem ‥ anno Edricus ‥ arte qua multos frequenter circumvenerat ipse quoque conventus, ~um spiritum transmisit ad inferos
rex ‥ Philippus ‥ adulterio ‥ ~us in malicia perduravit, ideoque dolori dentium et scabiei multisque aliis infirmitatibus et ignominiis merito subjacuit
pūtĭdus, (12) a, um (puteo), ¶ 1 pourri, gâté, puant, fétide : Cic. Pis. 19 ; Cat. d. Non. 152, 25 || putidius cerebrum Hor. S. 2, 3, 75, cerveau plus attaqué || homo putide Pl. Bacch. 1163, ô homme décrépit, cf. Hor. Epo. 8, 1 ¶ 2 qui sent lʼaffectation, affecté : Cic. de Or. 3, 51 ; Or. 27 ; Off. 1, 133 ; putidissimus Petr. 73, 2 || vereor ne putidum sit scribere ad te... Cic. Att. 1, 14, 1, je crains quʼil nʼy ait de lʼaffectation à tʼécrire...
- 1. muf, stinkend, bedorven [vinum verschaald; caro; fungus];
- 2. (preklass.; poët.) (metaf.) verwelkt, afgeleefd; ➤ femina longo saeculo -a;
- 3. walgelijk, opdringerig;
- 4. (retor.) onnatuurlijk, gezocht, geaffecteerd, pedant; ➤ -e dicere.
pūtidus adj.with comp.
- 2 PV-, rotten, decaying, stinking, fetid: caro.—Of persons, rotten, withered: longo saeculo, H.: Putidius cerebrum, more addled, H.—Of style, affected, disgusting.