recingo
recingo, to ungird, loosen, undo
Frieze-Dennison Vergil
recingō, cīnxī, cīnctus, 3, a.: to ungird, loosen; p., recīnctus, a, um, ungirded, loosely hanging, 4.518.
Could not find recincta in Logeion dictionaries.
recincta perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter nominative plural of recingo
rĕ-cingo, no perf., ctum, 3, v. a.,
- to ungird, loose that which was girded (a poet. word of the Aug. period; esp. freq. in Ov.): tunicas, Ov. M. 1, 398; id. Am. 1, 5, 9; 3, 1, 51: vestes, id. M. 7, 182; * Verg. A. 4, 518: cum veste recinctā, Val. Fl. 8, 115: zonam, Ov. H. 2, 116.— Mid.: neque eo contenta recingor, I ungird myself, Ov. M. 5, 593; and, in poet. construction, with acc.: sumptum recingitur anguem, divests herself of the snake which she had girt around her, Ov. M. 4, 510; cf.: ferrum recingi, Stat. S. 1, 4, 75.—Of persons: mulier recincta, Plin. 17, 28, 47, § 266.—
- II To gird again: Serenianus recinctus est ut Pannonius, Amm.26, 5, 3.
re-cingo, cīnxī, cīnctum, ere, I) aufgürten, losgürten, lösen, zonam (Jungfrauengürtel), Ov.: tunicas, Ov.: vestis recincta, losgegürtet, frei herabhangend, Verg. u. Val. Flacc. – medial recingor, ich gürte mich los, ziehe mich aus, Ov.: recingi ferrum, den Degen ablegen, Val. Flacc.: sumptum recingitur anguem, legt die Schlange ab, womit sie gegürtet war, Ov. – II) wieder gürten; dah. recingi, wieder zum Heeresdienste berufen werden, Amm. 31, 12, 1.
See: recingere
rĕcingō, (14) cīnxī, cīnctum, ĕre, tr., ¶ 1 dénouer : zonam Ov. H. 2, 116, dénouer une ceinture ; in veste recincta Virg. En. 4, 518, avec la robe dénouée || recingor Ov. M. 5, 593, je dénoue ma ceinture ; [poét.] sumptum recingitur anguem Ov. M. 4, 510, elle détache dʼelle le serpent quʼelle avait pris pour ceinture ; recingitur ferrum Stat. S. 1, 4, 75, il se débarrasse de son épée ¶ 2 ceindre de nouveau : recingi Amm. 31, 12, 1, ceindre de nouveau ses armes.
- 1. ontgorden [tunicam; zonam losmaken]; ➤ vestis recincta neerhangend; — pass. recingi zich uitkleden (m. acc.): recingitur anguem ze maakt de slang los (die zij als gordel droeg);
- 2. (Laatl.) pass. recingi zich opnieuw aangorden.
re-cingō —, ctus, ere,
- to ungird, loosen, undo: vestīs induta recinctas, O.: in veste recinctā, V.: neque eo contenta recingor, ungird myself, O.: sumptum recingitur anguem, unwinds the folds, O.