relictio
relictio, a forsaking, abandoning
Could not find relictionem in Logeion dictionaries.
relictionem feminine accusative singular of relictio
rĕlictĭo, ōnis, f. [relinquo],
- a leaving behind, a forsaking, abandoning: vituperatio desperationis ac relictionis rei publicae (just before, relinques patriam?), Cic. Att. 16, 7, 5: relictionem proditionemque consulis sui, id. Verr. 2, 1, 13, § 35: propter argenti vivi relictionem, i.e. because of its separation from it, Vitr. 7, 9, 1.
relictio, ōnis, f. (relinquo), I) das Zurücklassen, Lassen (Ggstz. ablatio, das Wegnehmen), praeputii, Iulian. bei Augustin. c. sec. resp. Iul. 2, 152. – II) das Verlassen, a) übh.: r. argenti vivi, die Trennung vom Quecksilber, Vitr. 7, 9, 1. – b) das bösliche Verlassen, Im-Stiche-Lassen, rei publicae, Cic.: illa r. proditioque consulis sui, Cic.
propter assumptionem et ~onem
post accepcionem igitur habitus heremite, et ~onem parentum, perrexit ad quandam ecclesiam
rĕlictĭō, (16) ōnis, f. (relinquo), ¶ 1 abandon, délaissement : Cic. Att. 16, 7, 5 ¶ 2 séparation [dʼune ch.] : argenti vivi Vitr. Arch. 7, 9, 1, la séparation du vif argent.
Fecit donum et Relictionem de 2. casalibus, quos habebat, etc. Ita
etiam fol. 52. 59. Dominus autem Hugo Lugdun. Archiep. statim cum hæc
Relictio facta est, dedit eam monasterio Casæ Dei. Relictio hereditaria et paterna
traditio, in Actis SS. tom. 3. Martii pag. 388.relictiō ōnis, f
- re-+LIC-, a forsaking, abandoning: rei p.: consulis sui.