repromitto
repromitto, to promise in return
Could not find repromissae in Logeion dictionaries.
repromissae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of repromitto
rĕ-prōmitto, mīsi, missum, 3, v. a.
- Lit., mercant. t. t., to promise in return, to engage or bind one’s self: repromittam istoc tibi nomine solutam rem futuram, Plaut. As. 2, 4, 48 (454); id. Curc. 5, 2, 67 (665); Cic. Rosc. Com. 13, 39; Suet. Claud. 20; Just. 22, 2, 5.—
- B Transf., in gen., to promise in return, etc.: non mehercule, inquit, tibi repromittere istuc quidem ausim, Cic. Brut. 5, 18: ad hunc gustum totum librum repromitto. Plin. Ep. 4, 27, 5; Suet. Tib. 17.— *
- II To promise again or anew: imperaturum repromittens, Suet. Oth. 4.
re-prōmitto, mīsī, missum, ere, I) dagegen-, dafür verspechen, ein Gegenversprechen geben, Cic., Suet. u.a. – II) wieder-, von neuem versprechen, m. folg Acc. u. Infin., Suet. Otho 4, 1. – III) übh. versprechen, Eccl. – ➳ arch. Perf.-Formen repromeiserit u. repromeisisset, Corp. inscr. Lat. 1, 205, col. 1, 12 u. 25.
See: repromittere
rĕprōmittō, (13) mīsī, missum, ĕre, tr., ¶ 1 promettre à son tour, promettre en retour : Pl. Curc. 667 ; Cic. Com. 39 ; Br. 18 || promettre, de nouveau : Suet. Oth. 4 ¶ 2 promettre [le salut, etc.] : Eccl.
re-prōmittō mīsī, —, ere,
- to promise in return: tibi istuc.