revinco
revinco, to conquer, subdue
Could not find revictae in Logeion dictionaries.
revictae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of revinco
rĕ-vinco, vīci, victum, 3, v. a., to conquer, subdue.
- I Lit. (only poet., and in Tac.): victrices catervae Consiliis juvenis revictae, Hor. C. 4, 4, 24; cf.: revicta conjuratio, repressed, checked, Tac. A. 15, 73: primordia rerum aliquā ratione, Lucr. 1, 593: vires (ignis), id. 5, 410.—
- II Trop., to convict; to refute, disprove (class.; syn.: convinco, refuto), Lucr. 4, 488: numquam hic neque suo neque amicorum judicio revincetur, * Cic. Arch. 6, 11: aliquem, Tac. A. 6, 5: aliquem in mendacio, Dig. 26, 10, 3: aliquem in culpā et in maleficio, Gell. 6, 2, 13: crimina rebus revicta, disproved, Liv. 6, 26, 7 (with confutare verbis); Vulg. Act. 18, 28: crimen, Liv. 40, 16: testimoniis revinci, Lact. 4, 15 fin.
re-vinco, vīcī, victum, ere, gleichs. niedersiegen, besiegend bewältigen, I) eig.: catervae consiliis iuvenis revictae, Hor.: vires (ignis) aliquā ratione revictae, Lucr. – II) übtr.: A) im allg. coeptam adultamque et revictam coniurationem, niedergedämpft, bewältigt, unterdrückt, Tac. ann. 15, 73. – B) insbes., wie refutare, durch Gegenbeweise jmd. niederschlagen, jmd. vom Gegenteile überführen, eine Beschuldigung widerlegen, alqm, Cic. u.a.: revinci in culpa et maleficio, Gell., in mendacio, ICt. – crimina revicta rebus, ICt.
See: revincere
rĕvincō, (13) vīcī, victum, ĕre, tr., ¶ 1 vaincre en retour : victrices catervæ... revictæ Hor. O. 4, 4, 24, hordes victorieuses vaincues à leur tour [réprimées] ; vires ignis aliqua ratione revictæ Lucr. 5, 409, la force du feu battue à son tour par qq. moyen ¶ 2 [fig.] a) réfuter, confondre : Lucr. 4, 488 ; Cic. Arch. 11 ; b) convaincre : quæ cuncta... revincebatur Tac. Ann. 6, 5, sur tous ces points il était convaincu, sa culpabilité était démontrée, cf. Tac. Ann. 15, 73.
- 1. (poët.; postklass.) op zijn beurt overwinnen of verslaan; ➤ catervae consiliis iuvenis revictae; vires alqa ratione revictae;
- 2. (metaf.) het overtuigende bewijs leveren voor; weerleggen [crimina rebus]; ➤ revicta est coniuratio is aan het licht gebracht (Tac.).
re-vincō vīcī, vīctus, ere,
- to conquer, subdue: victrices catervae Consiliis iuvenis revictae, H.— Fig., to convict, refute, disprove: amicorum iudicio revinci: crimina revicta rebus, disproved, L.