ructo
ructo, to belch, eructate
Could not find ructavit in Logeion dictionaries.
ructavit perfect active indicative 3rd singular of ructo
ructo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. (dep. collat. form, ructor, Varr. R. R. 3, 2, 3: ructatur, Hor. A. P. 457: ructaretur, Cic. ap. Paul. ex Fest. p. 263 Müll.) [rugo, whence ructus, erugo, eructo], to belch, eructate (class).
- I Lit.
- a Neutr.: ructare alicui in os, Plaut. Ps. 5, 2, 9 (1293): cui ructare turpe est, Cic. Phil. 2, 25, 63; id. Tusc. 5, 34, 100; id. Fam. 12, 25, 4: numquam exspuisse, numquam ructasse, Plin. 7, 19, 18, § 80: si bene ructavit, Juv. 3, 107.—
- b Act., to belch up a thing: aves hospitales, i. e. to have the taste of them in one’s mouth, Varr. R. R. 3, 2, 3: acida, Plin. 20, 17, 68, § 176: glandem, Juv. 6, 10: partem exiguam cenae, id. 4, 31: aprum, Mart. 9, 49, 8: cruorem, Sil. 2, 685; 15, 435.—
- B Transf.: fumum (terra), i.e. to send forth, emit, Pall. Aug. 8, 7.—
- II Trop., in a contemptuous sense, to belch out, give out, utter (cf. evomo): versus, Hor. A. P. 457: propinquitates semideum, i. e. to have in one’s mouth, be always talking about them, Sid. Carm. 23, 252: potor Mosellae Tiberim ructas, though a Gaul, you speak like a Roman, Sid. Ep. 4, 17.
ructo, āvī, ātum, āre, u. depon. Nbf. ructor, ārī (vgl. ἐρεύγομαι u. ahd. it-ruchen, wiederkäuen), rülpsen, I) im allg.: alci in os ructare, Plaut.: cui ructare turpe esset, is vomens etc., Cic.: numquam ructasse, Plin.: nec ieiunis et inanibus plenus ipse et ructans non tam apponis quam obicis cibos, Plin. pan. – Depon., ructaretur, Cic. fr. bei Paul. ex Fest. 263, 3. – m. Acc. der Speise, nach deren Genuß man rülpst, die einem aufstößt, qui crudum ructat, Cels.: stomachus acida ructans, Plin.: aprum, Mart.: u. Depon., cuius aves etiam nunc ructor, Varro r. r. 3, 2, 3. – II) prägn., 1) = eructo, rülpsen = rülpsend ausspeien, ausrülpsen, cruor ructatus, Sil.: ructatos ore cruores, Sil.: calix venenarius, in quem mors aliqua (einiges) ructarit, Tert. de res. carn. 16. – übtr., fumum, ausdünsten (von der Erde), Pallad. 9, 8, 7. – bildl., versus ructatur (Depon.), Hor. de art. poët. 457: potor Mosellae (als Gallier) Tiberim ructas, die röm. Sprache mit Eleganz sprichst, Sidon. epist. 4, 17, 1: ructans semideûm propinquitates, im Munde führend, Sidon. carm. 23, 252: u. so quae academiis et porticibus Atticis pasta sapientiam ructas, Tert. de test. anim. 1: patrio ructata (ausgesprochen) profundo, Prud. apoth. 93. – 2) = genießen, essen, qui centenis vicibus ferculorum cotidiani convivii copias ructare consuerunt, Paulin. vit. Ambros. 1. – ➳ Über ructo u. ructor vgl. Caper 93, 10 K. Paul. ex Fest. 263, 2. Porphyr. Hor. art. poët. 457.
See: ructare
rūctō, (13) āvī, ātum, āre (ructus), ¶ 1 intr., roter, avoir des rapports : Cic. Phil. 2, 63 ; Tusc. 5, 100 ; Fam. 12, 25, 4 ¶ 2 tr., a) glandem Juv. 6, 10, avoir des éructations de gland, cf. Mart. 9, 48, 8 ; b) rejeter [renvoyer] dans une éructation : Sil. 2, 685 ; 15, 435 ; c) sapientiam ructare Tert. Test. 1, prêcher la sagesse, cf. ructator || Tiberim Sid. Ep. 4, 17, bien parler le latin.
rūctō āvī, ātus, āre
- freq.of * rugo; RV-, to belch, eructate: cui ructare turpe esset: bene, Iu.: glandem, to belch up, Iu.