saucio
saucio, to wound, hurt
Could not find sauciantis in Logeion dictionaries.
sauciantis present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of saucio
saucĭo, āvi, ātum, 1, v. a. [saucius], to wound, hurt.
- I Lit. (class. but rare; not in Caes.; syn.: vulnero, laedo): Rubrius in turbā sauciatur, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67; id. Vatin. 5, 13: ut ictu tragulae sauciaretur, Sall. Fragm. ap. Non. 398, 8 (Hist. 2, 19 Dietsch): aliquem virgis, Plaut. Rud. 3, 4, 53 (758): ungue genas, Ov. A. A. 3, 708: radices, Cato ap. Plin. 17, 22, 35, § 198: sive quis sauciatus in opere noxam ceperit, Col. 11, 1, 18.—*
- 2 In partic., pregn., to kill: meus discipulus valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, has stabbed, mortally wounded, Cic. Att. 14, 22, 1.—
- B Transf. (acc. to saucius, II. B. 2.), of the cultivation of the soil, to dig into, tear up the ground: sauciet ut duram vomer aduncus humum, Ov. R. Am. 172: terrae summam partem levi vomere, Col. 2, 2, 23; cf. the words vulnero, vulnus, cicatrix, etc.—
- 2 To prune, trim: saucianda ferro est atque exulceranda vitis in eā parte, Col. 4, 24, 17: obliquam vitem plerumque sauciat et interdum praecidit, id. 4, 4, 2.—
- 3 Poet., with se (cf. vulg. Engl., to get shot), to get drunk: haec anus admodum friguttit nimirum sauciavit se flore Liberi, Auct. ap. Fulg. 562, 25; cf. percutio, in the same sense, Plaut. Cas. 3, 5, 20 (640).—
- II Trop. (ante- and post-class.; rare), to wound, hurt, injure, impair: aculeata sunt, facta et famam sauciant, Plaut. Bacch. 1, 1, 30 (64); cf.: cor odio, id. ib. 2, 2, 35 (213): hoc modo sauciabatur salus hostium nesciorum, Amm.24, 1, 14; Ap. Met. 8, p. 205, 35 (not found).
saucio, āvī, ātum, āre (saucius), verwunden, verletzen, I) eig. u. übtr.: 1) eig.: a) übh.: se, Mela: alqm virgis, Plaut. od. plagis, jmd. blutig hauen, Auct. b. Alex.: alqm telis, Cic.: genas ungue, blutig kratzen, Ov.: radices, Plin. – b) insbes., jmdm. Blut lassen, euphem. = jmd. tödlich verwunden, Cic. ad Att. 14, 22, 1. – 2) übtr.: a) vom Bearbeiten des Bodens usw. mit dem Pfluge = aufreißen, aufpflügen, duram humum (v. Pfluge), Ov.: summam partem (terrae) levi vomere, Colum. – b) sich einen Hieb verschaffen = sich betrinken, sauciare se flore Liberi, Laev. bei Fulg. exp. serm. ant. p. 117, 12 Helm. – II) bildl.: alci cor, Plaut.: famam, Plaut.: saucians lingua, Apul.
See: sauciare
saucĭō, (12) āvī, ātum, āre (saucius), tr., ¶ 1 blesser, déchirer : Cic. Verr. 2, 1, 67 ; Vat. 13 || frapper dʼun coup mortel : Cic. Att. 14, 22, 1 ¶ 2 déchirer, ouvrir la terre : Ov. Rem. 172 ; Col. Rust. 2, 2, 23 ¶ 3 [fig.] léser, endommager : Pl. Bacch. 64.
- 1. verwonden, een ernstige wond toebrengen, (Plaut.) ook metaf. [hostem telis; alqm virgis; genas ungue tot bloedens toe krabben; metaf. alci cor];
- 2. (Ov.) (metaf.) de grond openbreken [duram humum vomere].
sauciō āvī, ātus, āre
- saucius, to wound, hurt: in turbā sauciari: nemo occisus est neque sauciatus: ungue genas, O.—Euphemistic: valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, i. e. has stabbed. —Poet.: Sauciet ut vomer humum, tear up, O.