spurcus
spurcus, unclean, impure, foul, base, low
Could not find spurcaeque in Logeion dictionaries.
spurcaeque feminine vocative plural, feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular of spurcus
spurcus, a, um, adj. [cf. spargo], dirty, unclean, impure (class.; syn.: immundus, impurus, obscenus).
- I Lit.: res, Lucr. 6, 782; cf.: rem spurcissimam gustare, Varr. ap. Non. 394, 11: quaeque aspectu sunt spurca et odore, Lucil. ib. 394, 25: saliva, Cat. 78, 8; 99, 10: ager, Col. 1, praef. § 25: spurcum atque pollutum vas, Gell. 17, 19, 4; Ap. Met. 1, 13, 25; si quid est urinā spurcius, Gell. 17, 19, 4: tempestas spurcissima, Cic. Fragm. ap. Non. 394, 9: spurcatissimis tempestatibus, Suet. Caes. 60: spurcum vinum est, quod sacris adhiberi non licet, ut ait Labeo Antistius, cui aqua admixta est defrutumve aut igne tactum est, mustumve antequam defervescat, Fest. p. 348 Müll.; cf. Isid. Orig. 20, 3.—Of obscene defilement: noctes, Plaut. As. 4, 1, 62 (807); cf. lupae, Mart. 1, 35, 8.—
- II Trop., of character or condition, foul, base, low, mean, common: Samnis, spurcus homo, Lucil. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 41: lictor, Varr. ap. Non. 394 5: Dama, Hor. S. 2, 5, 18: QVAESTVS, i. e. lenocinium, Inscr. Murat. 1773, 8.—Comp.: nihil est te spurcius uno, Mart. 4, 56, 3.—Sup.: capita taeterrima et spurcissima, Cic. Phil. 11, 1, 1: homo avarissime et spurcissime, id. Verr. 2, 1, 37, § 94: homo spurcissimae vitae ac defamatissimae, Gell. 14, 2, 10: praeferendam esse spurcissimam mortem servituti mundissimae, Sen. Ep. 70, 21: spurca ingenii vestigia, Afran. ap. Non. 393, 27.—Hence, adv.: spurcē, dirtily, impurely.
- 1 Lit.: sus in pabulatione spurce versatur, Col. 7, 9, 14.—
- 2 Trop., basely, meanly, villanously: spurce factum, Auct. Her. 1, 5, 8: qui in illam miseram tam spurce, tam impie dixeris, i.e. hast charged her with unchastity, Cic. Phil. 2, 38, 99 fin.—Comp.: spurcius nos quam alios opicos appellatione foedant, Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14.—Sup.: perscribere spurcissime, Cic. Att. 11, 13, 2.
spurcus, a, um (viell. verwandt mit porcus), schweinisch, säuisch, unflätig, garstig, I) eig. u. übtr.: saliva, Catull.: urinā spurcius, Gell. – tempestas, Cic.: siccus et spurcus ager (Ggstz. umidus et granosus), Colum.: res spurcissima, Varro fr. – II) bildl., v. Charakter od. Stand, Dama, Hor.: homo spurcissimus, Cic. – nihil est te spurcius, Mart.: vita spurcissima, Gell. – bes. v. schändlicher Buhlerei, meretrix, Mart.: quaestus, Kuppelei, Corp. inscr. Lat. 11, 6528.
gemmas, / pulverulenta tegit quas spurci glebula ruris
ob sordes ‥ immolaticii cruoris ex cujus ~issimo ritu vel nomine principem daemoniorum cognominabant
~um vinum,ful win
cenulentus, fetidus ‥ hircosus, ~us
~a latrinarum purgamenta
~a sterquilinia
spurca colore tamen, sed non sum spreta canendo
eliminatis clericorum neniis et ~is lasciviis
o mentis amentia, amens spurcitia, ~a nequitia, quid fecisti?
quas nec carnalis caligo illecebrae obtundit nec ~ae [gl.: fede ] obscenitatis glaucoma suffundit
haec calcat pedibus spurcae consortia vitae / funditus exstirpans petulantis gaudia carnis
quam brevis ‥ delectatio ~e carnis
magus idola spurca relinquens
sacra loca ‥ ~is avidisque nebulonibus impudenter contaminanda tradidere
gens ~issima, gens vitiis involutissima ‥ in fidei rudimentis incultissima
spurcus, (12) a, um, ¶ 1 sale, malpropre, immonde : Lucr. 6, 782 ; Lucil. d. Non. 394, 25 ; spurcior Gell. 17, 19, 4 || spurcissima tempestas Cic. Fr. E 5, 15, le temps le plus affreux, cf. Suet. Cæs. 60 ¶ 2 [fig.] Cic. Phil. 11, 1 ; Verr. 2, 1, 94 ; spurcior Cic. Domo 47.
- 1. vuil;
- 2. (metaf.) smerig, laag [homo; meretrix; vita; tempestas hondenweer; lex]; ➤ -e dicere.
spurcus , a, um. adj. c. s.
臟汚。淫。醜事。喪廉恥。卑賤者。— ager 焦菜田。Spurcum viuum 不純酒不可祭。
Suggest a Translation
See an image
臟汚。淫。醜事。喪廉恥。卑賤者。— ager 焦菜田。Spurcum viuum 不純酒不可祭。
Suggest a Translation
See an image
spurcus adj.with comp.and sup.
- SPARC-, unclean, impure, foul, base, low: homo: Dama, H.: lex spurcior linguā suā: capita spurcissima: homo spurcissime!