spurco
spurco, to defile
Could not find spurcata in Logeion dictionaries.
spurcata perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of spurco
spurcata feminine ablative singular, feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural of spurcatus
spurco, no perf., ātum, 1, v. a. [spurcus], to make filthy, to befoul, defile (rare; syn.: polluo, contamino).
- I Lit.: si quis fimo aliquem pertuderit, luto oblinierit, aquā spurcaverit, Dig. 47, 11, 1: vinum, ib. 9, 2, 27: ex istoc loco spurcatur nasum odore inlutili, Plaut. Men. 1, 2, 57 (166).—*
- II Trop.: senectus Spurcata impuris moribus, Cat. 108, 2.—P. a.: spurcātus, a, um, sup.: helluo spurcatissimus, most foul, Cic. Dom. 10, 25 B. and K.
spurco, āvī, ātum, āre (spurcus), besudeln, verunreinigen, Plaut., Catull. u. ICt. – Partiz. adjekt. im Superl., helluo spurcatissimus (unflätigster), Cic. de domo 25.
spurcō, (16) āvī, ātum, āre (spurcus), tr., salir, souiller : Pl. Men. 168 ; Catul. 108, 2.
spurcō —, ātus, āre
- spurcus, to defile: forum.