sternutatio

sternūtātĭo, ōnis, f. [sternuto],

• a sneezing, sternutation (post-class. and rare for sternumentum), Ap. Met. 9, 24, 17; Scrib. Comp. 10 fin.; Front. Ep. ad M. Caes. 4, 5 fin.

sternūtātio, ōnis, f. (sternuto), das Niesen, Scrib. Larg. 10. Fronto epist. ad Marc. Caes. 4, 5 extr. Apul. met. 9, 25. Vulg. Iob 41, 9. Cael. Aur. de morb. chron. 2, 7, 94: Plur., crebrae sternutationes, Apul. met. 9, 24: sternutationes continuae, Cael. Aur. de sign. diaet. pass. 74 in Rose, Anecd. II, 233.

sternutatio [CL], (act of) sneezing; b (considered as omen or sim.); c (transf.). 10‥ ~o, fnora WW; ad ~onem Leechdoms III 100; lacrimas ‥ per oculos cogit emittere et etiam ~onem provocat Quaest. Salern. B 149; ~o est motus fortis cerebri propter expulsionem nocivorum Gad. 117. 2; Leticia de H. ‥ ydropica per vij annos, mensurata ad comitem, in eundo versus Evesham, cum sternitatione et ructuatione et vomitu convaluit Mir. Montf. 89; quedam superfluitas sanguinea circa cerebrum pulli equini contenta, que in tempore sue nativitatis per motum ~onis per nares emittitur SB 40.  b 804 auguria quoque et avium cantus, et ~ones, et talia plurima omnino vetanda sunt Alcuin Ep. 267; ritum ‥ Anglorum, qui pro ~one et somnio vetularum dimittunt iter suum seu negotium? Ord. Vit. X 15 p. 87; cum ergo previdet aliquid prosperum futurum vel sinistrum pretersolitum, movet ‥ cerebrum, et fit ~o Quaest. Salern. B 229; signum est quod multe erat ~onis et multe ocitacionis J. Mirfield Brev. 64.  c elatos asinos ‥ rebelles / vidi ‥. / terruit en cunctos sua sternutacio cives, / dum geminant solita voce frequenter yha Gower VC I 189.

sternūtātĭō, ōnis, f. (sternuo), éternuement : Apul. M. 9, 25.