stomachor
stomachor, to be irritated, be angry, fume, fret
Could not find stomachere in Logeion dictionaries.
stomachere present passive subjunctive 2nd singular of stomachor
stŏmăchor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [stomachus, II.], to be irritated, peevish, pettish, vexed, angry, or out of humor; to fume, fret (class.; esp. freq. in Cic.; syn.: irascor, succenseo).
- I Neutr.: si stomachabere et moleste feres, plura dicemus, Cic. Fam. 15, 16, 3; so (with irasci) id. Brut. 95, 326.—With abl.: jucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo, Cic. Fam. 10, 26, 1: proximam stomachandi occasionem adripio, Sen. Ep. 12, 2.—With quod: non dubito, quin mirere atque etiam stomachere, quod tecum de eādem re agam saepius, Cic. Att. 16, 16, F, § 17.— With si: stomachabatur senex, si quid asperius dixeram, Cic. N. D. 1, 33, 93.—With cum and abl.: stomachari cum aliquo, i.e. to quarrel with him, Cic. de Or. 2, 66, 267. —With ob and acc.: cum prave sectum stomacheris ob unguem, Hor. Ep. 1, 1, 104. —
- II Act., to be angry or vexed at any thing (very rare, and only with the general objects aliquid or omnia). stomachor omnia, Cic. Att. 14, 21, 3: si quid stomachor, August. ap. Suet. Tib. 21; cf.: id equidem adveniens mecum stomachabar modo, Ter. Eun. 323: Venus stomachata biles Venereas, nursing, Ap. Met. 5, 31, 2.—Hence, * stŏmăchanter, adv., irritably, peevishly, pettishly: arridens, Aug Vit. Beat. med.
stomachor, ātus sum, āri, (stomachus) unmutig-, ärgerlich sein, sich ärgern, absol., stomachari tamen coepit, Cic.: destiti stomachari, Cic.: si stomachabere et moleste feres, plura dicemus, Cic.: huic ego iam stomachans fastidiose ›immo ex Africa‹ inquam, Cic.: saepe videbam cum irridentem tum etiam irascentem et stomachantem Philippum, Cic.: iratus illi proximam stomachandi occasionem arripio, Sen. – m. cum u. Abl., Scipio cum stomacharetur cum C. Metello, sich zankte, Cic. de or. 2, 267: quid stomachetur Mnesarchus, quid Antipater digladietur cum Carneade tot voluminibus? Cic. Acad. 1. fr. 1. – mit Abl. (über), iucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo, Cic. ep. 10, 26, 1: stomachati sunt videndo zizania, Augustin. serm. 57, 6. – m. ob u. Akk., prave sectum ob unguem, Hor. ep. 1, 1, 104. – m. folg. quod (weil, daß), non dubito, quin mirere atque etiam stomachere, quod tecum de eadem re agam saepius, Cic. ad Att. 16, 16. lit. F. § 17. – m. folg. si (wenn), sed stomachabatur senex, si quid asperius dixeram, Cic. de nat. deor. 1, 93. – m. allg. Acc., über usw., id mecum stomachabar, Ter.: stomachor omnia, Cic.: sive quid stomachor valde, August. bei Suet.: u. mit bestimmtem Acc., stomachata biles Venereas, im Ärger gleichs. Gift u. Galle speiend, wie sie der Venus eigen, Apul. met. 5, 31.
See: stomachari
stŏmăchor, (12) ātus sum, ārī (stomachus), intr., ¶ 1 avoir de la bile = sʼirriter, se formaliser, prendre mal les choses : Cic. Fam. 15, 16, 3 ; Nat. 1, 93 ; jucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo Cic. Fam. 10, 26, 1, ta lettre pourtant si charmante mʼa donné de lʼhumeur sur la fin || stomachari cum aliquo Cic. de Or. 2, 267, se chamailler avec qqn ¶ 2 [avec acc. pron. n. ], omnia Cic. Att. 14, 21, 3 ; aliquid August. d. Suet. Tib. 21, se formaliser de tout, de qqch., cf. Ter. Eun. 324 || [acc. de qual.] Apul. M. 5, 31.
stomachor ātus, ārī, dep.
- stomachus, to be irritated, be angry, fume, fret: si stomachabere et moleste feres: iucundissimis tuis litteris stomachatus sumin extremo, at your letter: stomachari, quod tecum de eādem re agam saepius: stomachabatur senex, si quid asperius dixeram: Scipio, cum stomacheretur cum Metello, quarrelled: prave sectum ob unguem, H.: omnia: Id mecum, T.