subabsurdus
subabsurdus, rather inappropriate, somewhat absurd
Could not find subabsurdum in Logeion dictionaries.
subabsurdum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of subabsurdus
sŭb-absurdus, a, um, adj.,
- somewhat or rather absurd (Ciceronian): sunt illa subabsurda, Cic. de Or. 2, 67, 274: subabsurda dicere, id. ib. 2, 71, 289: tempus discessūs, id. Att. 16, 3, 4: incompositus, reconditus et, quo Cicero utitur, subabsurdus, Quint. 1, 5, 65; cf. id. 6, 3, 23; 6, 3, 99.—Adv.: sŭbabsurdē, somewhat absurdly: aliquid subabsurde dicere, Cic. de Or. 2, 68, 275.
sub-absurdus, a, um, etwas ungereimt, etwas abgeschmackt, tempus discessus, Cic.: neutr. pl. subst., subabsurda dicere, Cic.: subabsurda illa constant stulti simulatione, Quint.
sŭbabsurdus, a, um, un peu absurde, un peu étrange, un peu inepte : Cic. Att. 16, 3, 4 ; de Or. 2, 274 || pl. n. , subabsurda dicere Cic. de Or. 2, 289, dire de feintes naïvetés.
sub-absurdus
adj.,
- rather inappropriate, somewhat absurd: tempus discessūs.—Plurn. as subst, sayings affecting stupidity.