subscriptor
subscriptor, a signer of an accusation, joint prosecutor
Could not find subscriptorum in Logeion dictionaries.
subscriptorum masculine genitive plural of subscriptor
subscriptorum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter genitive plural of subscribo
subscriptor, ōris, m. [subscribo].
- (Acc. to subscribo, I. B. 1.) A signer or joint-signer of an accusation, Cic. Div. in Caecil. 15, 47; 16, 51: venalis scriptor et subscriptor tuus, id. Dom. 19, 49: accusatore Lentulo subscriptoribusque ejus, id. Q. Fr. 3, 4, 1: sine ullo subscriptore descendit, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 1.—
- II (Acc. to subscribo, I. B. 3. b.) One who subscribes or assents to any thing, a favorer, approver (post-class.): sententiae legisque fundus subscriptorque, Gell. 19, 8, 12: subscriptores approbatoresque verbi, id. 5, 21, 6.
subscrīptor, ōris, m. (subscribo), I) der Unterschreiber, übtr., der Beipflichter, Begünstiger, subscriptores approbatoresque huius verbi, Gell. 5, 21, 6: non ut huius sententiae fundus subscriptorque fierem, Gell. 19, 8, 12. – II) insbes., der Unterschreiber der Klagschrift, der Mitkläger, Cic. div. in Caecil. 47 u. 51. Cael. in Cic. ep. 8, 8, 1.
subscrīptŏr, (13) ōris, m. (subscribo), ¶ 1 accusateur en second : Cic. Q. 3, 4, 1 ; Cæc. 51 ; Cæl. d. Cic. Fam. 8, 8, 1 ¶ 2 qui souscrit à qqch., approbateur, partisan : Gell. 5, 21, 6 ; 19, 8, 12.
- 1. medeaanklager;
- 2. ondersteuner.
subscrīptor ōris, m
- subscribo, a signer of an accusation, joint prosecutor: proximus: secessio subscriptorum.