succlamo
succlamo, to cry out in response, shout in answer, reply clamorously
Could not find succlamans in Logeion dictionaries.
succlamans present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of succlamo
suc-clāmo (subc-), āvi, ātum, 1, v. a.,
- to call or cry out, to shout, exclaim after or in reply to any thing (not in Cic. or Caes.); with obj.-clause: haec Virginio vociferanti succlamabat multitudo, nec illius dolori nec suae libertati se defuturos, Liv. 3, 50, 10: quidam ausi sunt mediā ex contione succlamare: Abite hinc, ne, etc., id. 44, 45; cf.: si esset libera haec civitas, non tibi succlamassent, id. 6, 40: cum centuria fre quens succlamasset, nihil se mutare sententiae, etc., id. 26, 22, 8: cui dicto, Val. Max. 6, 2, 3.—Impers. pass.: succlamatum est, et frequenter a militibus Ventidianis, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 3: ad hoc cum succlamatum est, Liv. 10, 25; 21, 18; 42, 53. —
- β Pass.: publicā succlamatus invidiā, cried out against, Quint. Decl. 18, 9: omnium maledictis succlamatus, id. ib. 19, 3.
succlāmo (sub-clāmo), āvi, ātum, āre, darauf zurufen, -zuschreien, alci, Liv. u.a.: dicto alci, Val. Max.: cum adiecisset: ›si quid huic accĭderit, quem in eius locum substituitis?‹ succlamavit universa contio, ›Te, Q. Catule!‹ Vell.: impers., succlamatum est, Brut. in Cic. ep. u. Liv.: mit folg. Acc. u. Infin., cum succlamasset nihil se mutare sententiae, Liv.: unā voce succlamarunt Constantinum vinci non posse, Lact. – Passiv, publicā succlamatus invidiā, Ps. Quint. decl. 18, 9: succlamatus omnium maledictis, ibid. 19, 3.
See: succlamare
succlāmō, (14) āvī, ātum, āre, intr., crier à la suite, en réponse : Liv. 26, 22, 8 ; 30, 42, 20 etc. || alicui Liv. 3, 50, 10, crier en réponse à qqn || [pass. impers.] succlamatum est Brut. d. Cic. Fam. 11, 13, 3, on répondit par des clameurs, cf. Liv. 10, 25 ; 21, 18 || [pass.] succlamatus, objet de clameurs : Ps. Quint. Decl. 18, 9.
succlāmō or sub-clāmō āvī, ātus, āre,
- to cry out in response, shout in answer, reply clamorously: si esset libera haec civitas, non tibi succlamassent, L.: haec Virginio vociferanti succlamabat multitudo, L.: ad hoc cum succlamatum est, L.