supervivo

super-vīvo, xi, ĕre, v. n.,

• to outlive, survive (post-Aug.; cf. supersum); with dat.: Olympias non diu filiis supervixit, Just. 28, 3, 3: gloriae suae triginta annis, Plin. Ep. 2, 1, 2: expeditioni superfuit et supervixit, Flor. 2, 2, 14; Spart. Had. 15; Ap. Met. 1, 14, 7; 4, 11, 16.—Absol., Suet. Caes. 89; Vulg. Exod. 21, 21; Amm.18, 3, 5.

super-vīvo, vīxī, ere, überleben, m. Dat., alci, Iustin. u. Spart.: ipse mihi supervivens, Apul.: sup. manu, Apul.: gloriae suae triginta annis, dr. J. fortgenießen, Plin. ep.: absol., si supervixisset, Serv. Verg. Aen. 2, 457: percussorum fere neque triennio quisquam amplius supervixit, Suet. Caes. 89: post cuius obitum fere triennium supervixit, Paulin. vit. Ambros. 32: sin autem uno die vel duobus supervixerit, Vulg. exod. 21, 21; vgl. Serv. Aen. 11, 160 veteres enim vivendo vincere dicebant supervivere.

See: supervivere

sŭpervīvō, (15) vīxī, ĕre, intr., survivre, alicui, alicui rei, à qqn, à qqch. : Just. 28, 3, 3 ; Plin. Min. Ep. 2, 1, 2.

supervivo , is, ixi, ictum, ere. n. 3. (ei.)
剩活。後死。Supervixit pater filio 子亡父尙在。

Suggest a Translation
See an image