uncus
uncus, a hook, barb
uncus2, hooked, bent in, crooked, curved, barbed
Frieze-Dennison Vergil
uncus , a, um: (adj.), hooked, crooked, 1.169; talon-shaped, hooked, 3.217.
Could not find uncis in Logeion dictionaries.
uncis neuter dative plural, feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter ablative plural of uncus2
uncus, i, m. [Sanscr. root ak, ankami, bend; Gr. ἀγκών, ὄγκος; cf.: ancus, ungulus], a hook, barb.
- I In gen., Liv. 30, 10, 16; Col. 3, 18, 2: ferrei, Cato R. R. 10; 13.—As an attribute of Necessitas, Hor. C. 1, 35, 20.—Poet., an anchor, Val. Fl. 2, 428.—
- II In partic.
- A A hook that was fastened to the neck of condemned criminals, and by which they were dragged to the Tiber, Cic. Phil. 1, 2, 5; id. Rab. Perd. 5, 16; Ov. Ib. 168; Juv. 10, 66; cf.: et bene cum fixum mento discusseris uncum, Nil erit hoc: rostro te premet ansa suo, Prop. 4 (5), 1, 141. —
- B A surgical instrument, Cels. 7, 29.
uncus, a, um, adj. [1. uncus],
- hooked, bent in, crooked, curved, barbed (poet. and in post-Aug. prose; syn.: curvus, recurvus): uncus hamus, Ov. M. 15, 476; also called unca aera, id. P. 2, 7, 10: cornua (tauri), Prop. 2, 5, 19: aratrum, Verg. G. 1, 19; Ov. M. 5, 341; 7, 210; cf.: vomer aratri, Lucr. 1, 313; also called dens, Verg. G. 2, 423: pedes (harpyiae), id. A. 3, 233: ungues, Lucr. 5, 1322: manus, Verg. G. 2, 365: digiti, Col. 7, 11, 2: cauda, Ov. M. 15, 371: labrum, Lucr. 4, 588; 5, 1407.—
- II Transf.: unco non alligat ancora morsu, Verg. A. 1, 169: avis Minervae, i.e. with crooked beak and talons, Stat. Th. 3, 507; cf. alites, id. ib. 12, 212.
1. uncus, a,um, hakig, eingebogen, gekrümmt, aratrum, Verg.: manus, Verg.: ungues, Fronto: ferramentum, Cels.: dens, der zweizahnige Karst (bidens), Verg.: unci dentes (draconis), Ov.: hamus, Ov.: ebenso aera, Angel, Ov.
2. uncus, ī, m. (ὄγκος), der Haken, Widerhaken, die Klammer, uncus ferreus, Liv.: unci ferrei, Cato: velut uncus infixus solo, Colum.: nec severus uncus abest, als Attribut der Necessitas, Hor. carm. 1, 35, 20. – Insbes. a) der Haken, den man an dem Halse der zum Tode verurteilten Missetäter einschlug, um sie damit in die Tiber od. ad scalas Gemonias zu schleppen, alci uncum impingere, Cic.: unco rapi, Sen., od. trahi, Suet.: cadavera quoque trahens uncus, Sen.: uncum et Gemonias cadaveri minari, Suet. – dah. bildl., bene cum decusseris uncum, d.i. wenn du dich von dem einen Übel befreit, wenn du die eine Gefahr glücklich vermieden hast, Prop. 4, 1, 141. – b) der Haken als chirurg. Instrum., uncus acuminis brevis, Cels.: undique lēvis, Cels.: demitti debet uncus, Cels.: uncus iniectus putri corpori facile elabitur, Cels.: uncus attractus infantem educit, Cels.: unco educitur calculus, Cels. – c) poet., der Anker, has inter lacrimas legitur piger uncus harenis, Val. Flacc. 2, 428.
[Harpyiae ] cibum ~is pedibus de manu manducantium traxerunt
cruribus ~is
~is, incurvis
nostra legat felix animo commenta sereno / de gazis veterum quae tulit unca manus
introiit praesul testudine fultus opaca, / qui tellure cubans unca suffragine suda, / mille piis instillat aquis
vix ea cum geminos videt ipse venire leones / ‥ patentes / rictus ostendunt uncos ex ordine dentes
hamatum, ~is circumdatum
mille daemones veniunt cum ea [morte ] ferentes secum libros grandes et ~os igneos et igneas catenas
a populo Romano apud Gemonicas scalas minutissimis ictibus excarnificatus ~o tractus est in Tiberim
a contuitu veri boni cupidine mala quasi inextricabili ~o retorquetur
pro unccis ad prosternandum palicium
quedam [herbe ] ‥ habilius ~o [gl.: ] extirpantur quam ligonede crok, faucille
in j ~o ad coquinam iij ob.(
in coquina ‥ unum cacabum cum huncco
j ~us ferreus magnus pro arboribus et lapidibus in altum trahendis
hic huncus,a crok
pausa crome ponitur in medio spatio cum ~o supra et infra
~us, ancora
nec mora, litus habent, portus patet, uncus harene / figitur
duo ex nautis ‥ stantes in prora attrahebant funem et non poterant ~um ‥ mordacem avellere
1 uncus, (12) a, um, recourbé, crochu : uncus vomer aratri Lucr. 1, 313, le soc recourbé de la charrue, cf. Virg. G. 1, 19 ; 2, 423 ; unguibus uncis Lucr. 5, 1322, avec les griffes recourbées, les ongles crochus ; prensare uncis manibus Virg. En. 6, 360, sʼaccrocher des mains (aux pointes dʼun rocher) ; [poét.] unco morsu Virg. En. 1, 169, avec la dent recourbée [de lʼancre].
2 uncus, (12) ī, m. (ὄγκος), ¶ 1 crochet, crampon, grappin : Liv. 30, 10, 16 ; Cato Agr. 10 || [attribut de la nécessité] Hor. O. 1, 35, 20 || [poét.] ancre : Val. Flacc. 2, 428 ¶ 2 bâton terminé par un croc avec lequel on traînait aux gémonies, croc : Cic. Phil. 1, 5 ; Rab. perd. 16 ; Juv. 10, 66 ¶ 3 instrument chirurgical : Cels. Med. 7, 29.
uncus (1) ī, m
- 1 AC-, a hook, barb: ferreus, L.: severus (an attribute of Necessitas), H.: uncus inpactus est fugitivo illi, i. e. the hook of the executioner(in the neck of a criminal condemned to death): Seianus ducitur unco Spectandus, Iu.: bene cum decusseris uncum, i. e. hast escaped a great peril, Pr.
uncus (2) adj.
- 1 AC-, hooked, bent in, crooked, curved, barbed: hamus, O.: tellus cum dente recluditur unco, i. e. the ploughshare, V.: pedes (harpyiae), V.: cauda, O.