veridicus
veridicus, truth-telling, truthful, veracious
Could not find veridicum in Logeion dictionaries.
veridicum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of veridicus
vērĭdĭcus, a, um, adj. [verus-dico], that speaks the truth, truth-telling, veracious, veridical (rare but class.).
- I Lit., act.: os, Lucr. 6, 6: voces, Cic. Div. 1, 45, 101: sorores, Mart. 5, 1, 3: interpres, Liv. 1, 7.—
- II Transf., pass., that is truly said; true, veritable: usus, true experience, Plin. 18, 4, 6, § 25: exitus, id. 7, 16, 15, § 69.—Adv.: vērĭdĭcē, truly: agere (opp. rhetorice), Aug. Ep. 17: praedicere, Amm.31, 1, 2.
vēridicus, a, um (verus u. dico), I) wahrredend, wahrsagend, os, Lucr.: vox, Cic.: veridica interpres deûm, Liv.: attendere veridicos codices et oracula, Augustin.: veridicus in hac re fuit, Lact. Vgl. M. Müller Liv. 1, 7, 10. – II) pass. als wahr gesagt, wahr, exitus, Plin. 7, 69: usus, durch die Erfahrung bestätigt, Plin. 18, 25. – ➳ Auch veredicus geschr., Eutych. 454, 33 K.
Samuel‥ ~us propheta
veredico ore
~e et adhuc ‥ superstitis femine ‥ sententiam
gentem hec [Yslandia ] breviloquam et ~am habet
juxta ~am sentenciam sapientis
dixit mendax ‥ venit alius ~us
ut nobis insinuacione veredicta asseritur
quod ‥ dictum ~orum de predictis convencionibus in respectum positum fuerit
secundum dicta ~orum, ibi periit flos militie Gallicane
vērĭdĭcus, (13) a, um (verus et dico), ¶ 1 véridique, qui dit la vérité : Lucr. 6, 6 ; Cic. Div. 1, 101 ; Liv. 1, 7, 10 ¶ 2 qui est dit vrai, confirmé par la vérité, par les faits : Plin. 7, 69 ; 18, 25.
vēridicus
adj.
- verus+DIC-, truth-telling, truthful, veracious: voces: interpres, L.