vetulus
vetulus, elderly, somewhat old, advanced in life, no longer young
Could not find vetulo in Logeion dictionaries.
vetulo neuter ablative singular, masculine dative singular, masculine ablative singular, neuter dative singular, masculine dative singular, masculine ablative singular of vetulus
vĕtŭlus, a, um, adj. dim. [vetus], little old, old (class.)
- I Adj.: vetulus, decrepitus senex, Plaut. Merc. 2, 2, 43 (314): gladiator, Cic. Quint. 7, 29: filia, id. Att. 13, 29, 1: equi, id. Lael. 19, 67: arbor (opp. novella), id. Fin. 5, 14, 39: Falernum, Cat. 27, 1: cornix, Hor. C. 4, 13, 25; cf. cadi, Mart. 13, 112, 2 et saep.—
- II Substt.
- A vĕtŭlus, i, m., a little old man, Plaut. Ep. 2, 2, 4 (184).— Jocularly: mi vetule, my little old fellow, Cic. Fam. 7, 16, 1.—
- B vĕtŭla, ae, f., a little old woman, Plaut. Most. 1, 3, 118 (274); Juv. 6, 241; Mart. 8, 79, 1.
vetulus, a, um (Demin, v. vetus), ältlich, etwas alt, ziemlich alt, I) adi.: bos (Ggstz. novellus bos), Varro: cantherius, Varro fr.: canes (Ggstz. catuli), Varro: equus, Cic.: arbor, Cic.: filia, Cic.: Falernum (Falerner = Falernerwein), Catull. u.a. (s. Haupt Opusc. 2, 125). – II) subst.: A) vetulus, ī, m., der Alte, der Greis, Plaut. Epid. 187 G. – scherzh., mi vetule, Alterchen, lieber Alter, Cic. ep. 7, 16, 1. – B) vetula, ae, f., die Alte, das alte Weib, meist verächtlich als häßliches und unliebenswürdiges Wesen = die Vettel, Plaut. most. 275. Mart. 8, 79, 1. Iuven. 6, 241: Ggstz. adulescentula, Hieron. epist. 127. no. 6.
sic in castitate florens usque cicneam ~ae senectutis canitiem feliciter permansit
praeter unam tantum sororem ejus et matrem valde ~am
nunc ove ~a cum tauro indomito jugata
erat tunc ipsa [possessiuncula ] ~a, sterilis, et nimis egena
de una honesta muliere ~a bone conversacionis
decrepita, i. ~a,forweren , valde senex
~us, aliquantulum vetus
erat quidam veteranus qui asserebat avum suum per sanctum Augustinum baptizatum fuisse ‥ prefatus ~us ab avo suo patri audita et a patre sibi narrata representabat audientibus
si adhuc aliquos cognoscitur illa sordidissima turpitudinem de vecula [(sic MSS; cf. Caesarius: de annicula ] vel cervolo [exercere ]
anula vel ~a,eald wif
ecce ‥ ~a quaedam cum filia
quod quidem supplicium idiotarum et ~arum est commune solatium
coluber predicto modo preparatus et exhibitus ~as decorticat et rejuvenescere facit
tunc est mundus quasi ~a gravida etate decrepita, indumento nuda, morti propinqua
~a [ME: ] ‥ dixit que cum stramine omnes parietes accendit quod multum procedit ex modicoquene
effugias vetulas [ME: ]lede þi lijf in chastite
quod verbo aliquis fascinetur patet in ~is incantantibus ex odio vel invidia
ipse ~e ubicunque faciunt characteres et carmina et conjurationes, ac ipsi magici utuntur invocationibus demonum
sic est stulta consideracio et magica et ~arum et extra consideracionem sapientum
vĕtŭlus, (12) a, um (vetus), quelque peu vieux : vetula filia Cic. Att. 13, 29, 1, fille dʼun certain âge ; vetuli equi Cic. Læl. 67, chevaux déjà vieux ; vetula arbor Cic. Fin. 5, 39, arbre qui a pris de lʼâge || vetulus, ī, m. , Pl. Epid. 187 ; vetula, æ, f. , Pl. Most. 275 ; Mart. 8, 79, 1 ; Juv. 6, 241, un vieux (un vieillard), une vieille ; [amicalt ] mi vetule Cic. Fam. 7, 16, 1, mon cher vieux.
Dono... alodium meum proprium, videlicet mansionem de Corileto, cum Vetulo meo
Bernuino. et ejusdem uxore sua Vetula mea.vetulus
adj.
dim.
- vetus, elderly, somewhat old, advanced in life, no longer young: gladiator: filia. Cornix, H.: arbor (opp. novella).—As substm. and f: mi vetule, old fellow: turpis vetula, an old hag, Iu.