bivium
Found Bivium with different capitalization.
Bivium neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of bivius
bivium, ī, n., ein Zweiweg, I) eig. = Ort, wo zwei Wege zusammenlaufen, der Scheideweg, qui (locus) patet in bivio portae, Verg. Aen. 9, 238: quasi in quodam bivio collocatus, Flor. 1, 9, 7: huc convenit utrumque bivium, Plin. 6, 144: cum ad bivia consisteres, Liv. 38, 45, 9. – II) übtr.: A) ein Doppelweg = doppeltes Mittel, eine doppelte Art, Varr. r. r. 1, 18, 7. – v. der Liebe, in bivio distineri, Ov. rem. 486. – B) bivium Pythagorae, s. Pȳthagorās. – ➳ Vulg. bibium, Gloss. II, 29, 31.
iste pullus in ~io ligatus stabat
~ium vel ~ia,twiweg
[canalis ] ~ium pertransiens
~ium,a gaytschadyls , ~ius,a gateschedelle
tu vero, qui sedes in ~io, quare nihil demandasti illi qui habitat in Maresa? [cf. ]Gen. xxxviii 14
Gerbertus ‥ cum Pytagoricum ~ium attigisset, ‥ profugit Hispaniam
Y literam Pythagoras invenit ad exemplum humane vite, cujus prior virgula primam significat etatem incertam; ~ium, quod superest, ab adolescentia incipit, cujus dextera pars ardua, ‥ sinistra facilior ‥
figure Pythagorice ~ium
curritur in bivio; via namque vel ampla vel arta / ‥ erit
in bivio ponor, binas amo; ducere conor / unam, vel neutram
ponitur in bivio qui lites cum pare format
bĭvĭum, (15) ĭī, n. (bis, via), ¶ 1 lieu où deux chemins aboutissent : Virg. En. 9, 238 ¶ 2 [fig.] double voie, deux moyens : Varro R. 1, 18, 7 || doute : Ov. Rem. 486.
- 1. splitsing, tweesprong;
- 2. (metaf.) keuze uit twee mogelijkheden.
Bivium
A road or street which branches into two forks (Plin. H. N. vi. 32; Verg. Aen. ix. 238); at the point of divergence between two such roads or streets in the town of Pompeii there is always found a fountain, as in the example here given, which represents a bivium in that city.