impuratus
impuratus, defiled, infamous, abandoned, vile
Could not find Impurata in Logeion dictionaries.
Impurata neuter accusative plural, neuter nominative plural, neuter vocative plural, feminine ablative singular, feminine nominative singular, feminine vocative singular of impuratus
impūrātus (inp-), a, um, P. a., from impuro, not in use (for in Sen. Ep. 87, 16, the true reading is inspurcavit),
- morally defiled; hence, in gen., infamous, abominable, abandoned, vile (ante- and post-class.): impuratus me ille ut etiam irrideat? that vile wretch, Ter. Phorm. 669; 962: belua, as a term of reproach, Plaut. Rud. 2, 6, 59 (543): nisi scio probiorem hanc esse quam te, impuratissime, id. ib. 3, 4, 46 (751): impuratissima illa capita (hominum), Ap. Met. 9, 10, 4.
impūrātus, a, um, PAdi. (v. impuro), moralisch unflätig, schuftig, als Schimpfwort Schandkerl, gemeiner Kerl, Schuft, homo impuratus, Lucil. 66: ille od. hic impuratus, Ter.: impuratissime, Plaut. rud. 751: impuratissima capita, Apul. met. 9 10.
~us, immundusbefyled
impūrātus, (16) a, um, part. de impuro || adjt , c. impurus : Ter. Phorm. 669 ; 962 ; -tissumus Pl. Rud. 751.
Impurus. Ter. Phorm. 4. 3. 64.
Impuratusme ille ut etiam irrideat ?
Plaut. Rud. 3. 4. 46.
impūrātus (inp-)
adj.
- impurus, defiled, infamous, abandoned, vile: ille, that vile wretch, T.: hunc inpuratum Ulcisci, T.