indignare
Found Indignare with different capitalization.
Indignare present passive imperative 2nd singular, present passive indicative 2nd singular of indignor
Indegno, indignus, indecens. Barel. serm. in Dom. 3. Quadrag. :
Salomon, dum fuit occupatus in templo, satis
continens stetit ; dum fuit in otio, Indignavit femora multissimis mulieribus.
Nostris vero alias Indigner, pro
Dédaigner, mépriser, Dedignari, aspernari ; unde
Indignation, Contemtus, aspernatio. Lit. remiss. ann. 1366. in Reg. 97. Chartoph. reg. ch. 90 :
Icellui bastard se mist à garant ou pourpris des Freres
Meneurs à Lille, ouquel lieu en Indignant justice et les amis dudit mort, se monstroit
orgueilleusement. Aliæ ann. 1376. in Reg. 110. ch. 57 : Item que ledit
Pierre avoit ja pieça une femme, appellé Guilla, laquelle il n'aimoit point, ains la
Indignoit moult et mesprisoit, et laquelle fu morte si secretement que nulz ne vit ne ne
sceut sa mort, et présumoit l'en communelment que ledit Pierre l'avoit occise ou faite
occir, à cause de laditte Indignation et mesprisance.