infula
infula, a band, bandage
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Infulis in Logeion dictionaries.
Infulis feminine ablative plural, feminine dative plural of infula
- I In gen.: in infulis tantam rem depingere, Cic. de Or. 3, 21, 81.—
- II In partic., a white and red fillet or band of woollen stuff, worn upon the forehead, as a sign of religious consecration and of inviolability, a sacred fillet; so a priest’s fillet: sacerdotes Cereris cum infulis, Cic. Verr. 2, 4, 50, § 110: Phoebi Triviaeque sacerdos, Infula cui sacrā redimibat tempora vittā, Verg. A. 10, 538: cujus sacerdotii (i. e. fratrum arvalium) insigne est spicea corona et infulae albae, Sabin. ap. Gell. 7, 7, 8.—Hence, meton., a priest, Prud. Apoth. 486.—Of the victim’s fillet (whether beast or man): saepe in honore deum medio stans hostia ad aram, Lanea dum niveā circumdatur infula vittā, Verg. G. 3, 487: infula virgineos circumdata comptus (of Iphigenia), Lucr. 1, 87.— Of the fillet worn by a suppliant for protection: velata infulis ramisque oleae Carthaginiensium navis, Liv. 30, 36, 4: velamenta et infulas praeferentes, Tac. H. 1, 66: hae litterae (philosophy) apud mediocriter malos infularum loco sunt, held in awe, Sen. Ep. 14, 10: ipsas miserias infularum loco habet, i.e. his wretchedness claims reverence, id. ad Helv. 13, 4. —
- B Transf., an ornament, mark of distinction, badge of honor: his insignibus atque infulis imperii venditis (said of the lands belonging to the state), Cic. Agr. 1, 2, 6.— The insignia of an office: honorum, Cod. Just. 7, 63, 1: infulae imperiales, id. tit. 37 fin. — Hence, for the office itself, Spart. Hadr. 6.—Ornaments of houses and temples, i.e. carved work, etc., Luc. 2, 355.
~a, vitta quaedam dignitatis quo utuntur Manichei
~ae, vittae sacerdotum
flammeum, ‥ i. ~a nuptiarum tenuis
flammeum, ~a virginalis
vitta, ‥ i. ~a unde ligatur caput sacerdotis
Eleazar, summi pontificatus ~a praeditus
non parvo tempore pontificatus ~is fungebatur
Levi dedit infulam et progeniei(
Narcissum [Hierosolimitarum ] ‥ pontificalis ~ae auctoritate decoratum
fratri archipontificatus ~a sublimato
qui [Ælfsinus ] cum ex summorum pontificum consuetudine, post pallium principalis ~ae Romuleam urbem contenderet properare, obfuit illi in Alpinis montibus maxima nivis difficultas
videbatur ‥ illi se patrem ipsum [sc. Hugonem Lugdunensem pontificem ] ‥ ~a decoratum per dexteram sicut viventem solebat quasi missam celebraturum ad ecclesiam ducere
[patriarcha ] tertius in Europa principabatur, qui Romani apicis ~a decorabatur
[Herefordenses ] pontifices ex his ternos sacra infula cinxit
qualiter Elyense monasterium ~as episcopales accepit
ad pontificatus ~am caput parant
continebat ‥ archa ‥ ~as [gl.: ]chesubeles u rochés
vestes sacerdotis sunt hec, sc.: ‥ stola, casula [gl.: ] vel ~a [chesible gl.: ]ib.
j ~am cum amita blueti et ruber coloris mixti
infula vestit eum [sc. presbiterum ] circumdata, que nitet auro
hec ~a, A.chesibylle
lego eidem altari unam ~am et duas tunicas cum apparatu eisdem pertinente de blodio velwet
ut terreni regni ~as sortitus est
ego ‥ basileus Anglorum ‥ antilogium praedecessorum meorum et regalium ~arum non obliviscens ‥
non laudabiliter ~am regni tenuit
uterque rex ut terreni regni ~as sortitus est, sacramenta regni caelestis quibus initiatus erat ‥ perdidit
regalibus ~is
Theodore ~a pontificatus fungenti
virginitas ‥ per Melchisedech ‥ caelestis ~ae flaminium praesignabatur
~a,weorðmynd
~a,uyrðo
cum triumphali ~a [gl.: i. e, dignitate ] perennis vitae
~a, ornamenta
~as, dignitates
palatinas oblitus est idem gyrovagus ~as et venustatem non est recordatus decoris
que omnia melius miraculorun operibus comperire poterimus quam verborum ~is prosequendo ‥ describere valeamus
Casula, quæ alio nomine planeta, vel Infula dicitur : ubi perperam
editum Infusa.
Infula seu casula quæ
alias vestes cooperit caritatem significat, quæ virtutes continet in se omnes.
Inventar. Eccl. Noviom. ann. 1419 : Item una alia Infula nigra de sargia foderata
de tela viridi.Item
legavit ad opus dictæ Capellaniæ unum calicem, intus et exterius deauratum, unum Missale
ad usum Ecclesiæ Paris. et duas Infulas, cum alba et amicto. 8. Id. Junii :
Eodem die obiit B. M. Reginaldus Episcopus Parisiensis, oriundus de Corbolio
diœcesis Parisiensis, qui dedit nobis Infulam, dalmaticam, tunicam, albas radiatas, et
unum baudequinum, de quo facta cappa serica. 4. Kl. Octob. : Contulit
etiam ad ejusmodi Capellaniam Missale 1. calicem 1. argenteum, et 1. Psalterium, et
albam paratam, et aliam sine paratura, Infulam unam, et 3. mapas ad cooperiendum
altare. Necrologium Eccl. Carnotensis 8. Kl. Maii de Alberto Canonico :
Xenodochio hujus Ecclesiæ totam capellam suam excepta Infula
contulit. Charta ann. 1247. in Hist. S. Mariæ Suession. pag. 456 : Et
Presbyter Canonicus indutus Infula ad preces Thesaurariæ scrinium reliquiarum...
portabit. Statuta synodalia Alberici Episcopi Placentini ann. 1298 :
Nullus Presbyter seu Rector Ecclesiarum civitatis... debeat portare Infulas sub
biretis.Item unum aliud fronterium,... cum casula seu Infula, etc.
Aliud Gall. : Item un autre frontier... avecques la chasuble. HincAd missam Infulantur
diaconus et subdiaconus nigris infulis.Fasciasad tegendum caput vel ornandum : qua notione vocem
Infula , inquit, Fasciæ in modum
diadematis, a qua vittæ ab utraque parte dependent : quæ plerumque lata est, plerumque
tortilis ex albo et cocco. Gloss. Lat. Græc. : Tonsuram et habitum deferant clericales ordini suo et statui competentes...
Infulam de seta sive serico more laicali minime deferentes. Statuta Ecclesiarum
Cadurc. Ruthen. et Tutel. apud Marten. tom. 4. Anecd. col. 727 : Clerici vero... et
etiam Religiosi, si vestes hujusmodi sæculares præter necessitatem detulerint, Infulam
seu pileum publice de die in capite, Beneficiati a perceptione fructuum beneficiorum
suorum per annum sunt suspensi.
Invenerunt capsam quandam marmoream, marmoreo lapide copertam
et implumbatam, et unum corpus cujusdam mulieris involutum cum quadam odorifera mixtura
seu Infula aurea in capite.Religiosa Monachorum concio ecclesiasticis Infulis redimita stabat prospectans,
unanimi devotione universalibus officiis animata, ut protectori ac patrono perenniter
habituro congrua suscipiendi ferret obsequia.Corona imperiali Infulari, in Litt. Ludov. Bavar. ann. 1327. apud Bœhmer. Font. Rer. German. tom. 1. pag. 199.
Imponit (Pontifex) genuflexo (præfecto) Infulam
sive birretum præfecturæ dicens : Accipe insigne præfecturæ præeminentiæ, quod per nos
capiti tuo imponitur.
Quod dictus electus (rector) teneatur ire receptum,
cum magno festo tympanorum sive aliorum instrumentorum, Infulas rectoriales in ecclesia
S. Salvatoris, secunda die Pentecostes.Unaquæque persona Christiana vel Judæa, quæ
bonorum vellet facere cessionem,... nec caputium in capite nec Infulam retineat.Infulis ornat. Suetonius in Caligula cap. 27 :
Cunctantem
pueris tradidit verbenatum Infulatumque. Infulata domus Sacerdotum, apud
Prudentium in Hymno 4. Martyrum Cæsaraug. Cum Infulatus ad altare staret
Archiepiscopus, in Histor. MS. Monasterii Beccensis pag. 187.- 2 FAL-, a band, bandage: in infulis rem depingere.—A sacred fillet(a woolen band, white and red, worn upon the forehead by priests, victims, and suppliants, as a badge of consecration): sacerdotes Cereris cum infulis: sacerdos Infula cui redimibat tempora, V.: cum infulis supplices manūs tendunt, Cs.: velata infulis navis, L.—A mark of distinction, badge of honor: his infulis imperi venditis (state lands).
I´NFULAa flock of white and red wool, which was slightly twisted, drawn into the form of a wreath or fillet, and used by the Romans for ornament on festive and solemn occasions. In sacrificing it was tied with a white riband [VITTA] to the head of the victim (Verg. G. 3.487; Lucret. 1.88; Sueton. Calig. 27), and also of the priest, more especially in the worship of Apollo and Diana, but sometimes of other deities as well. ( Sacerdotes Cereris cum infulis ac verbenis, Cic. Ver. 4.5. 0, § 110; Verg. A. 2.430, 10.538-Z2; Servius, in loc.; Isid. Orig. 19.30; Festus, s. v. Infulae.) The torta infula was worn also by the Vestal Virgins. (Prud. c. Symm. 2.1085, 1094.) It would seem that the infula was itself knotted at intervals with the vitta (Rich) ; the loose flocks of wool would require some such fastening, and it is thus represented on a painting found at Herculaneum. At Roman marriages the bride, who carried wool upon a distaff in the procession [FUSUS], fixed it as an infula upon the door-posts of her future husband on entering the house. (Lucan (Luc. 2.355; Plin. Nat.29.30; Servius ad Verg. A. 4.459MATRIMONIUMVol. 2. p. 144.)
[J.Y] [W.W]A flock of wool dyed red and white and knotted at intervals with a ribbon (vitta). It was worn by Roman priestesses and vestals, and by the victim at a sacrifice (Lucret. i. 87). The plural infŭlae is sometimes used.