plautus
Could not find Plautumque in Logeion dictionaries.
Plautumque neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of plautus
Plautumque Proper-name noun masculine genitive plural, Proper-name noun masculine accusative singular of Plautus
plautus (plōt-), a, um, adj.
- Flat, broad: plauti appellantur canes, quorum aures languidae sunt ac flaccidae et latius videntur patere, Paul. ex Fest. p. 231 Müll.: conchae plautiores, Tert. Pall. 3.—
- II Among the Umbrians, flat-footed: (plotos appellant) Umbri pedibus planis (natos . . . unde et Maccius) poëta, quia Umber Sarsinas erat, a pedum planitie initio Plotus, postea Plautus coeptus est dici, Fest. p. 238 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 239 ib.
1. plautus (plōtus), a, um, platt, breit, Paul. ex Fest. 231, 1: conchae plautiores, Tert. de pall. 3. – umbrisch = plattfüßig, Fest. 238 (a), 31 sqq. Paul. ex Fest. 239, 4.
plautis, auribus magnis
laue eared , plaudus, -da
~us in Cassia ‘hec fallacia est fabrefacta’
ossum, quod frequenter in ~o et in Augustino ‥ reperies
1 plautus (plō-), a, um, ¶ 1 qui a les oreilles pendantes [en parl. dʼun chien] : P. Fest. 231 ¶ 2 plat, large [en parl. des pieds] : Fest. 238 ; P. Fest. 239 || -tior Tert. Pall. 3.
Nam et de mari vellera, quo muscosæ lanositatis Plautiores conchæ
comant. Festus : planis pedibus, languidis auribus. Gloss. Lat. Græc. :