proprie

proprĭē, adv., v. proprius fin.

propriē, Adv. (proprius), I) eig., als ausschließliches Eigentum, jeder für sich, -für seine Person (Ggstz. promiscue), tamen promiscue toto (campo), quam proprie parvā parte frui malitis, Cic. de lege agr. 2, 85. – II) übtr.: A) im allg.: a) eigentümlich, individuell, persönlich, charakteristisch, quod me amas, est tibi commune cum multis: quod tu ipse tam amandus es tamque in omni genere iucundus, id est proprie tuum, Cic.: difficile proprie communia dicere, das Allgemeine zu individualisieren, Hor. – b) insbesondere, ausschließlich, vorzugsweise, speziell, ausdrücklich, cuius causam neque senatus publice, neque ullus ordo proprie susceperat, Cic. – bei Adjj., pr. rei militaris periti, Liv.: cuius (sermonis) pr. studiosus fuit, Quint. Vgl. Kritz Vell. 2, 9, 2. Frotscher Quint. 10, 1, 114. – c) eigentlich, im eigentlichen Sinne, quod (pronuntiare) maxime tum dicitur proprie, novam fabulam cum agunt, Varro LL.: illud honestum, quod proprie vereque dicitur, Cic.: dicere de re proprie, in den eigentlichen Ausdrücken, Quint. – B) insbes., bleibend, beständig, victoribus proprie spem obiecit, Sisenn. hist. 4. fr. 67 (vgl. Non. 361, 27). – ➳ Kompar. proprius, Fronto ad amic. 1, 14 N. zw. Grom. vet. 66, 27. Eusthat. 3, 7; umschr. magis proprie, Cic. Phil. 2, 77. – Superl. propriissime, Boëth. Aristot. top. 1, 6.

proprie [CL] 1 as one’s own; b as one’s own right or privilege. hunc proprie librum Milredus possidet ipse Epigr. Milredi 802; parvum burgum ‥ quod ~ie pertinet coquinae archiepiscopi DB I 52a.  b nec non libertas monasterii est penitentiam secularibus judicandam [v. l. judicandum], quia ~ie clericorum Theod. Pen. II 6. 16. 2 properly, strictly speaking. b appropriately, correctly. sagma [Lev. xv 9]: ~ie dicitur asinarum, ligneus, latus, ac magnus Comm. Cant. I 372; haec autem ~ie patria Scottorum est Bede HE I 1 p. 13; 798 si igitur propter substantiae diversitatem non est ~ie Filius Dei, qui ex Virgine natus est, sed adoptive Alcuin ad Beatum 320; acromata, -tum, i. ~ie scenicorum carmina Osb. Glouc. Deriv. 15; officium illud ‥ ab officiendo non per antiphrasin sed ~ie dictum Gir. TH II 54; ad intelligentiam alterius quesiti, nota quod luna non lucet ~ie, sed lumen a sole recipit Quaest. Salern. R 25; desitio ‥ ~iissime sumpta est Bacon III 262 (v. desitio); multipliciter enim dicitur tactus ~ie et methaforice T. Sutton Gen. & Corrupt. 50.  b nam omne verbum, si ~ie dicitur de aliqua re ut hoc ipsum faciat quod profertur Anselm Misc. 347.

prŏprĭē (11) (proprius), ¶ 1 particulière- ment, en particulier : Cic. Sest. 37 ¶ 2 proprement, spécialement, personnellement : Cic. Fam. 9, 15, 1 ; Off. 1, 107 ¶ 3 en termes propres : Cic. Off. 3, 13 ; de Or. 2, 59 ; proprie magis Cic. Phil. 2, 77, en termes mieux appropriés.

➳ comp. proprius Grom. 66, 27 || sup. propriissime Boet. Top. Arist. 1, 6.

proprie . adv.
本來。自然。Facit — vel facit — bene 有本效之藥。Mandare proprie 特所命令。

Suggest a Translation
See an image

propriē adv.

• proprius, personally, severally, as one's own, properly, in person: parte (campi) frui: quod tu amandus es, id est proprie tuum: cuius causam neque senatus publice neque ullus ordo proprie susceperat: quia ipsi proprie adversa pugna evenerat, cum collegā secunda, i. e. when alone, L.: Difficile est proprie communia dicere, to individualize general themes, H.—Properly, accurately, appropriately: magis proprie nihil possum dicere: quod proprie vereque dicitur.—Peculiarly, especially: rei militaris periti, L.