Stilbon
Stilbon, ōnis, m., = Στίλβων (the shining, glittering),
- a name of the planet Mercury, Aus. Idyll. 18, 11; Mart. Cap. 8, § 851; Hyg. Astr. 2, 42 fin. (as Greek, Cic. N. D. 2, 20, 53).—
- II One of Actaeon's hounds, Hyg. Fab. 181.
Stilbōn, ontis, Akk. onta, m. (στίλβων, Partic. v. στίλβω), der »Glänzende, Strahlende«, Beiname des Planeten Merkur, Auson. edyll. 18, 11. p. 152 Schenkl. Hyg. astr. 2, 42. Mart. Cap. 8. § 851. Censor. 13, 3.
mittitur e summo ‥ caelo / archanus Michahel, nitido lampabilis ore, / quem pater intendens ‥ / ceu Stilbonta, novum lumen, veneratur amicum
~on, celer, et dicitur pro Mercurio
transit in amplexu Stilbontis Philologia
luna petit mensem, sol, Stilbons, et Venus annum
~on dicitur Mercurius quasi stillans bona quia planeta benevola et fructifera est
sic rapidis Stilbon predonibus undique regnum / repleratque nimis
Stilbōn, (13) ōnis, m. (Στίλβων), Mercure [planète] : Aus. Idyll. 18, 11 || un des chiens dʼActéon : Hyg. Fab. 181.
Mittitur e summo (dictu mirabile) cœlo
Archanus Michael, nitido lampabilis ore,
Quem pater intendens, non ut fantasma repellens,
Ceu Stilbonta, novum lumen, veneratur amicum.
Pro Stella Mercurii occurrit in Chron. Joh. Whethamstediii pag. 360 :
Sic rapidis Stilbon prædonibus udique regnum
Repleratque nimis sic late sperserat ipsos.