absonus
absonus, deviating from the right tone, discordant, inharmonious
Could not find absona in Logeion dictionaries.
absona feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural, feminine ablative singular of absonus
ab-sŏnus, a, um, adj.
- Deviating from the right tone, discordant, dissonant, inharmonious: sunt quidam ita voce absoni, ut ... in oratorum numerum venire non possint, Cic. de Or. 1, 25, 115: vox absona atque absurda, id. ib. 3, 11, 41.— Hence,
- II In gen., not harmonizing with a thing, not accordant with, unsuitable, incongruous; constr. with ab or ( = alienus) with dat. or absol.: nec absoni a voce motus erant, Liv. 7, 2: nihil absonum fidei divinae originis fuit, id. 1, 15: fortunis absona dicta, Hor. A. P. 112.—Absol.: nihil absonum, nihil agreste, Quint. 6, 3, 107; cf. id. 12, 10, 32.—Adv.: absŏnē, discordantly, incongruously, Gell. 15, 25; Ap. Apol. p. 277.
ab-sonus, a, um, abtönend, I) eig., mißtönend, vox, clamores, ululatus, latratus, Apul.: vox extra modum absona atque absurda, Cic.: sunt quidam ita voce absoni, ut etc., haben eine so schlecht klingende Stimme, Cic.: m. 2. Sup., vereor ne quando absonum quid modulatu et cantu cecinerim, Fronto princ. hist. p. 202, 16 N. – II) übtr., nicht in Einklang stehend, unverträglich mit usw., tecta, Lucr.: absoni a voce motus, Liv.: m. Dat., nihil absonum fidei divinae originis fuit, Liv.: si dicentis erunt fortunis absona dicta, Hor.: est enim absonum et insipiens m. folg. Infin., Amm. 17, 5, 13; neutr. subst., absona inauditaque dicere, Gell. 7, 15, 5.
ut ‥, quod ~um est, ex possibili impossibile ‥ consentiam evenire
~um est si lugeat animus et lasciviat oculus
que prius abscidi, que normis absona vidi
~us, homo sine sono
susceptivum coloris et soni ‥ est non coloratum et ~um
absŏnus, (14) a, um ¶ 1 qui nʼa pas le son juste, faux : Cic. de Or. 3, 41 ; 1, 115 || littera absona Quint. 12, 10, 32, lettre ayant un son désagréable || discordant, inharmonieux : Gell. 13, 21, 12 ; Apul. M. 8, 26 ¶ 2 [fig.], discordant : alicui rei Liv. 1, 15, 6, qui ne sʼaccorde pas avec qqch. ; [ou] ab aliqua re Liv. 7, 2, 5 || [abst ] choquant, qui détonne : Quint. 6, 3, 107.
- 1. vals, onwelluidend [vox; clamores];
- 2. niet overeenstemmend, onverenigbaar, niet overeenkomstig (met: ab; dat.).
absonus , a, um. adj. (ei.)
難聽之聲。 不對。 Absonum fidei. (dat.) 不可信者。Nec absoni a voce vel voci motus erant 言行亦相合。
Suggest a Translation
See an image
難聽之聲。 不對。 Absonum fidei. (dat.) 不可信者。Nec absoni a voce vel voci motus erant 言行亦相合。
Suggest a Translation
See an image
ab-sonus
adj.,
- deviating from the right tone, discordant, inharmonious: vox: quidam voce absoni.—Fig., not in accordance, unsuitable, inconsistent, incongruous: nihil fidei divinae originis, L.: dicentis fortunis dicta, not in keeping, H.