acclamo
acclamo, to call to, shout at, exclaim
Could not find acclamantis in Logeion dictionaries.
acclamantis present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of acclamo
ac-clāmo (adc.), āvi, ātum, 1, v. n., to raise a cry at, to shout at, to exclaim (in a friendly or hostile manner), with and without the dat.; also with the acc. of the thing called.
- I To shout at in a hostile sense, to disapprove or blame by shouting (so partic. in the time of the republic): non metuo, ne mihi adclametis, cry out against, Cic. Brut. 73, 256; cf. id. Muren. 8; id. Piso, 65; id. Verr. 2, 48; id. Caecin. 28; so Sen. Ep. 47, 11; Suet. Galb. 20 al.: hostis omnibus, qui adclamassent, Cic. Verr. 2, 2, 20; so Vell. 2, 4, 4; Suet. Caes. 70 al.—
- II After the Aug. period, to cry at with approbation, to shout applause, to approve with loud cries, to applaud, huzza: populus et miles Neroni Othoni adclamavit, Tac. H. 1, 78; Suet. Claud. 7; 27; id. Dom. 13 al.: prosequentibus cunctis servatorem liberatoremque adclamantibus, they applaud him with loud acclamations as their saviour and deliverer, Liv. 34, 50 fin.; so Tac. A. 1, 44 al.—Impers.: ei adclamatum est, Plin. Ep. 4, 9, 18.
ac-clāmo (ad-clāmo), āvī, ātum, āre, zurufen, zuschreien, zujauchzen, a) mit u. ohne Dat. pers., α) mit Mißfallen, spöttisch, höhnisch, absol., Cic. u. Vell.: alci, Cic.: m. folg. Acc. u. Infinit., populus cum risu acclamavit ipsa esse, Cic. – β) beifällig, ei acclamatum est, Plin. ep.: m. folg. Acc. u. Infinit., omnes acclamarunt gratias se inter cetera etiam ob hoc agere, quod etc., Liv.: m. folg. ut u. Konjunktiv (zum Ausdruck des Wunsches), acclamavēre, ut filius Blaesi legatione eā perfungeretur, Tac.: m. Zuruf in direkter Rede, acclamari etiam in amphitheatro epuli die libenter audiit: Domino et Dominae feliciter! Suet. – b) m. Acc. pers., jmd. laut bezeichnen, -nennen, alqm servatorem liberatoremque, mit lautem Zuruf als E.u.B. preisen, Liv.: si nocentem acclamaverant (wenn sie »Schuldig« schrien), praeceps datus (reus) trucidabatur, Tac.
See: acclamare
acclāmō (12) ( adcl- ), āvī, ātum, āre (ad et clamo), intr. ¶ 1 pousser des cris à lʼadresse de qqn ou de qqch., pour protester ou blâmer : a) [abst ] acclamatur Cic. Pis. 65, on pousse des cris hostiles, cf. Verr. 2, 2, 48 ; Liv. 34, 37, 3 ; b) alicui Cic. Br. 256, se récrier contre qqn, cf. Mur. 18 ; Sen. Ep. 47, 13 ; c) [avec prop. inf.] crier en réponse que, protester que : Cic. Cæc. 28 ¶ 2 [pour louer] : Plin. Min. Ep. 4, 9, 18 ; 5, 13, 3 ; Suet. Claud. 27 ¶ 3 répondre par des cris : adclamatur « recita, recita » Sen. Ep. 95, 2, en réponse sʼélèvent les cris « lis, lis » ; [avec prop. inf.] répondre par acclamation que : Liv. 34, 50, 4 ; [avec ut ] en réponse demander à grands cris que : Tac. Ann. 1, 19 ¶ 4 [avec acc. de la chose criée] crier à lʼadresse de qqn : servatorem liberatoremque Liv. 34, 50, 9, proclamer qqn sauveur et libérateur ; nocentem Tac. Ann. 1, 44, par ses cris désigner qqn comme coupable.
- 1. toeroepen: (a) afkeurend, honend; (b) instemmend;
- 2. uitroepen tot, door bijval verklaren tot, toejuichen als (m. dubb. acc.) [alqm servatorem].
acclāmō (ad-c-) āvī, ātus, āre,
- to call to, shout at, exclaim: hostis omnibus, qui acclamassent: populus cum risu acclamavit, ipsa esse: (provincia) cui acclamari solet: ne acclametur times? cunctis servatorem liberatoremque adclamantibus, applauding, L.