acedia
acēdia, (acīdia), ae, f. (ἀκηδία), das mürrische Wesen, die üble Laune, Eccl.
accidia [], tedium vel anxietas, i. : ~ium EE 343. 10 sorg
accedia,biternes
tristitia et acidia suffocant intentionem
perseverantia ex spiritu fortitudinis, ~iam suffocans
[Benedictus ] regulam suam tanta discretionis arte depinxit ut monachorum moribus tolleret accidiam
soli sine solatio, pre accidia languidi et torpentes, neminem totis diebus videmus quem imitemur
nonne sic eam [ecclesiam ] tam subito deserere ‥ magis accedie vel etiam ignavie detestabilis quam bone prudentie ‥ signum foret?
de tristitia vel accidia nascuntur malitia, rancor, mine, desperatio, negligentia erga Dei precepta, vagatio mentis extra illicita
quartum peccatum est accidia, que appellatur tedium de bono, quod potest Anglice diciydelnesse in servitio Dei
~ia ex sua natura contraria est sapientie propter desidiam et tedium laboris in studio
videtur michi quod accidia ‥ sit unum de peccatis maximis quibus nomen Dei in vanum accipitur, cum ociositas, torpor sive remissio, tristicia sive remurmuracio, maxime †indicent [v. l. indecent ] servum Dei
~ia, septimum peccatum mortale(
litibus ‥ sunt tria valde nociva / ‥ impetus, accidia, paupertas(
ăcēdĭa, æ, f. (ἀκηδία), dégoût, indifférence : Cassian. Inst. 5, 1.
Accidia dicitur indurata mentis tristitia, quæ, dum quis laborat,
vertitur in tædium. Suidas. : ἀκηδία, ἡ ῥαθυμία,
ἀχθηδών, λυμή .Acedia , juxta Cassianum lib. 10. de Cœnob. Instit.
cap. 1. et Collat. 5. cap. 2. 9 : est tædium et anxietas cordis, quæ infestat
Anachoretas et vagos in solitudine Monachos.Sunt qui humore
cellarum, immoderatisque jejuniis, tædio solitudinis, ac nimia lectione, dum diebus ac
noctibus auribus suis personant, vertuntur in melancholiam, et Hippocratis magis
fomentis, quam nostris monitis indigent. S. Althelmus Episc. de 8. principalibus
vitiis, n. 6 : Hinc aciem sextam torpens Accidia ducit, Otia quæ fovet, et somnos captabit inertes, Importuna simul verborum frivola sontum, Instabilis mentis gestus, et corporis actus : Inquietudo simul stipatur milite denso. Acedia est ex confusione mentis nata tristitia,
sive tædium et amaritudo animi immoderata, qua jucunditas spiritalis extinguitur, et
quodam desperationis præcipitio mens in semetipsa subvertitur : dicitur autem Acedia,
quasi Acida, eo quod opera spiritualia nobis acida reddat et insipida. Adam
Abbas Perseniæ Epist. 1. ex Baluzianis : Noviter conversi de sæculo, quantalibet
devotione polleant, Acediæ tamen vitio sæpe laborant, etc. Conradus Fabar. de
Casib. S. Galli cap. 5 : Erat namque jocundus in facto, blandus verbo... cui nulla
unquam se intulit Acedia. S. Bernard. Epist. 78 : Tædium et Acediam
procul pellit sanctarum varietas observationum. Liber Faceti : Accidiam linque, quæ dat mala tædia vitæ. le Miroir:
Li quars pechié de
Pereche, con apele en clerkois, Accide. Belle etiam Acediamdescribit Guigo Prior Carthusiæ lib. de Quadripertito exercitio Cellæ cap. 24 :
Apprehendit
te multotiens, cum solus in cella es, inertia quædam, languor spiritus, tædium cordis
quoddam et quidem valde grave fastidium sentis in teipso : tu tibi oneri es ; interna
illa, qua tam feliciter uti solebas, suavitas jam defecit tibi ; dulcedo quæ tibi inerat
heri et nudius tertius, jam in magnam amaritudinem versa est. Ex toto aruit ille quo
abundantissime perfundi solebas, lacrymarum humor ; spiritualis in te emarcuit vigor,
interiit decor ; dilaniatam et dilaceratam, confusam et discissam, tristem et amaricatam
portas animam tuam, et ubi eam De Acediaalia vide apud
du Riche homme et du LadreMS. :
Pluseur grant mal viennent d'Accide, Dont cascuns doit avoir grant hide. Nec inde
debetis Acidiari, si de his loquor. Vide Eccles. cap. 6. et 22. Henricus Rosla
in Herlinsberga : Accidior juste ? potius premerent alienos. Sicubi turbatur Franciscus et Accidiatur. Si vero, quod absit, sæpe dictæ Ecclesiæ Decanus et
Capitulum in posterum sollempnitate cultus Dei Accidiati, etc.Ne forte inveniatur Frater Acidiosus, qui vacet otio
et fabulis, et non sit intentus lectioni. Occurrit etiam in Vita S. Sulpitii Pii
Episc. Bituric. cap. 10. n. 42.