acumino
Could not find acuminatum in Logeion dictionaries.
acuminatum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle masculine accusative singular, supine of acumino
ăcūmĭno, āvi, ātum, 1, v. a. [acumen],
- to make pointed, to sharpen, in verb finit.: contextum spinae acuminavit in caudam, Lact. Opif. 7, 7.—Part. perf.: telum culicis, Plin. 11, 2, 1, 3: cornu lunae, id. 18, 35, 79, 347: corpus, id. 11, 24, 28, 79.
acūmino, āvī, ātum, āre (acumen), zuspitzen, Lact. de opif. dei 7, 7: öfter Partic. acuminatus, zB. cornu lunae, telum, Plin.: lingua, Lact.: im Bilde, ac. lingua cote livoris, Sidon.
ăcūmĭnō, āvī, ātum, āre, tr., rendre pointu : Lact. Opif. 7, 7 ; Aus. Grat. 70.