adumbro
adumbro, to sketch in shadow, outline, represent vaguely
Could not find adumbratis in Logeion dictionaries.
adumbratis present active indicative 2nd plural, perfect passive participle neuter dative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural of adumbro
ăd-umbro, āvi, ātum, 1, v. a., to bring a shadow over a thing, to cast a shadow on, to shade or overshadow by something.
- I In gen.
- A Lit., constr.: aliquid aliqua re (so only in later authors): palmeis tegetibus vineas, Col. 5, 5: adumbrantur stramentis uvae, id. 11, 2, 61.—
- B Trop.: ut notae quoque litterarum, non adumbratae comarum praesidio, totae ad oculos legentium accederent, Petr. Sat. 105.—
- II Esp. in painting, to shade, to represent an object with the due mingling of light and shade, σκιαγραφέω (therefore not of the sketch in shadow, as the first outline of a figure, but of a picture already fully sketched, and only wanting the last touches for its completion): quis pictor omnia, quae in rerum natura sunt, adumbrare didicit? Quint. 7, 10, 9: Quod pictor adumbrare non valuit, casus imitatus est, Val. Max. 8, 11 fin.—
- B Fig.
- 1 To represent a thing in the appropriate manner: quo in genere orationis utrumque oratorem cognoveramus, id ipsum sumus in eorum sermone adumbrare conati, Cic. de Or. 3, 4; 2, 47; id. Fin. 5, 22: rerum omnium quasi adumbratas intellegentias animo ac mente concipere, i. e. preconceptions, innate ideas, Gr. προλήψεις, id. Leg. 1, 20.—
- 2 To represent a thing only in outline, and, consequently, imperfectly: cedo mihi istorum adumbratorum deorum lineamenta atque formas, these semblances, outlines of deities (of the gods of Epicurus), Cic. N. D. 1, 27: consectatur nullam eminentem effigiem virtutis, sed adumbratam imaginem gloriae, imperfectly represented, id. Tusc. 3, 2.
- —Hence, ădumbrātus, a, um, P. a.
- A Delineated only in semblance, counterfeited, feigned, false: comitia (opp. vera), Cic. Agr. 2, 12, 31: indicium, id. Sull. 18 fin.: Aeschrio, Pippae vir adumbratus, id. Verr. 2, 3, 33, § 77: laetitia, * Tac. A. 4, 31.—Also,
- B Devised in darkness, dark, secret: fallaciae, Amm.14, 11.—Comp., sup., and adv. not used.
ad-umbro, āvī, ātum, āre, I) beschatten, vineas palmeis tegetibus, Col.: alvearia frondibus, Col. – übtr., notae litterarum non adumbratae comarum praesidio, nicht verdeckt, Petr. 105. – II) als t.t. der Malerei, von etw. einen Schattenriß machen, eine Skizze entwerfen, etw. skizzieren, nur in den Hauptzügen entwerfen, andeuten, a) eig.: alqd, Val. Max. 8, 11 ext. 7. Quint. 7, 10, 9. – b) übtr.: α) mit den Worten im allgemeinen schildern, skizzieren, andeuten, fictos luctus dicendo, Cic.: ne ementiendo quidem posse auctorem adumbrare meliorem, Cic.: litteras inanes vanā spe libertatis adumbratas esse, es seien leere Buchstaben, in denen nur im Umrisse das trügerische Bild der Fr. angedeutet sei, Liv. – β) eine Sitte nachahmen, Macedonum morem, Curt. 10, 3 (12), 14.
See: adumbrare
ădumbrō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 mettre à lʼombre, ombrager, masquer : vineas palmeis tegetibus Col. Rust. 5, 5, 15, mettre la vigne à lʼombre au moyen de nattes de palmier ¶ 2 esquisser : Val. Max. 8, 11, 7 ; Quint. 7, 10, 9 || [fig.] fictos luctus dicendo Cic. de Or. 2, 194, retracer à grands traits par la parole des malheurs imaginaires ; in qua (indole) hæc honesta a natura tamquam adumbrantur Cic. Fin. 5, 61, dans laquelle (âme) la nature met comme une esquisse de ces idées honnêtes || imiter, reproduire : Macedonum morem Curt. 10, 3, 14, reproduire les mœurs des Macédoniens.
- 1. beschaduwen;
- 2. schetsen, aanduiden; — p. adj. adumbrātus, a, um (a) vaag, onduidelijk; (b) geschetst, aangeduid; (c) verzonnen, alleen in de fantasie bestaand [laetitia].
adumbrō āvī, ātus, āre
- ad + umbra, to sketch in shadow, outline, represent vaguely: res expressa, non adumbrata.—To imitate, copy, Cu.