aerinus
aerĭnus, a, um, adj. [1. aera],
- of darnel or cockle, Plin. 22, 25, 58, § 125; 24, 11, 59, § 100.
1. aerinus, a, um (αἴρινος), aus Lolch-, aus Trespe bereitet, farina, Plin. 22, 125 u.a.
2. āerinus, a, um (ἀέρινος), a) luftig, der Luft, des Luftdruckes, compedes, Varr. sat. Men. 437. – b) luftfarbig, himmelblau, oves, Tert. de cult. fem. 1, 8.
1 ærĭnus, a, um (æra), fait avec de lʼivraie : Plin. 22, 125, etc.
2 āĕrinus, a, um (aer), dʼair, fait dʼair : Varro Men. 473 || couleur dʼair, couleur du ciel [cf. couleur du temps] : Tert. Cult. 1, 8.
Aeris ecce color, tum cum sine nubibus aer, Nec tepidus pluvias concitat Auster aquas. Tertullianus de cultu femin. cap. 7 : Non placet Deo, quod ipse non
produxit, nisi si non potuit purpureas et Aerinas oves nasci jubere.