affolare
Affularehabet,
Affulare, leviter tangere, altera
Assentari, obedire. Vide Adfulare.
Percussio hominis sine armo non moluto cum sanguinis
effusione, 15. sol. emendabitur. Percussio hominis cum armo moluto, dum tamen mors non
sequatur, neque Affolamentum, 60. sol. emendabitur. Charta Beatricis Abbatissæ
B. Mariæ Suession. ann. 1231 : Quod in rescussione percutiatur aliquis, vel
sanguis, vel plaga inferatur alicui, vel aliquis Affoletur, aut etiam occidatur, etc.
Salvis omnibus quæ in priori scripto
continentur de homine occiso vel Affolato, ea quæ subjecta sunt, adjecimus,
etc.Li Afolez aura lo tiers de l'avoir à celui qui l'Afolera. Le Roman
d'AuberyMS :
De Sarazins i ot molt Affolex. Le Roman de VaccesMS. :
A-il feu ou mellée, a-il home Affolé ? Adde Consuet. Bayonensem tit. 7. art. 17. et Labourtensem tit. 4. art. 1. 3. tit.
7. art. 11.de Landousies, in Diœcesi Laudun. :
Pro
plaga cum cultello, punctam habente, persolventur 15. libræ. De Effolatura et morte
fiet, quod jus dictabit. Affolure in Consuetud. Tornacensi, tit. de Criminib.
art. 12. 15. 22. et Hannoniensi cap. 40. Charta Odardi Dom. Hamensis ann. 1328 :
Sauf à icelui Seigneur le cas d'Affolure.Affolatura, quæ pro homicidio, ut patet in exemplis superius allatis. His aliquot addo : primum ex pace inita cum Comitissa Flandriæ et Attrebat. ann. 1379. art. 1 :
Quiconque enfraindra les trieves par fait dont mort, Affolure ou playe ouverte,
que l'on dit
playe à banlieuë, s'ensuit, puni sera de peine capitale.
Ordinatio ann. 1340. in Hist. Dalphin. tom. 2. pag. 395 : Item advertant dicti
Marescallus et valleti, ne in dorso vel pedibus dicti equi, palafredi et roncini propter
malam custodiam vel casualiter Affolentur. Ibidem tom. 1. pag. 42. in
Instrumento anni 1323 : Item quod dictus Castellanus habebat quemdam roncinum
parvum pili (bay obscur) valentem a 10. usque ad 15 lib. quem asseruit Domino
fuisse Affolatum in ejus calvacatis, quod erat mendacium, pro quo runcino... computavit
Domino 50. libras bonæ monetæ Testificatio Marescallorum ann. 1339. pag. 6. ejusdem
tomi : Ibi vidimus suum equum penitus Affolatum, taliter quod oportuit ipse equus
remanere, et per præsentes testificamur, quod taliter erat dictus equus Affolatus, quod
nullo modo poterat inde recedere, nec erat aliqua spes liberandi. Hinc quantum
fuerit vulnus Affolaturasatis liquet.
Affolat, lædit, vulnerat. Charta Balduini Comitis Hannoniensis apud Marten. tom. 1. Ampliss. Collect. col. 964. B :
Affolator autem si retentus fuerit,
et membrum pro membro perdiderit, nihil de mobili vel hæreditate
perdet.