agagula
agagula (agagola), ae, c. (Demin. v. agaga), der Kuppler, die Kupplerin, Gloss. V, 589, 19. Edict. Theodoric. reg. 54.
gygelot, wynch , ~a
ăgăgŭla, æ, m. , f. , entremetteur, -euse : Gloss. Scal. 5, 589, 19.
Accuculiaet
Acuculia.
Acucula, Acutus, solers,
Agagula. Scribitur Agagulain Excerptis Pithœanis
Agugula, apud Grævium.
Agula, Leno, quasi agens gulam, sed videtur legendum Agagula, vel Aggagula. Edictum Theoderici Regis cap. 54 :
Maritus Quidam vocem Gothicam esse
putant, alii a Latino accersunt. At cum in Glossis Isidori Agagulasit
pantomimus, videtur idem esse in iisdem Glossis
Aculus, ubi
ministerialis domus Regiædefinitur. Nam pantomimos
ministeriales, et
ministellosdictos, infra docemus. Sed de hujus vocis origine consulendus Eustath. Suvartius lib. 1. Analect. cap. 7.
Quamnos fornicatione,leg.
quem nos fornicatorem
Agagula, lecator, qui agit gulam. Rursum aliud Lat. Gall. ex Cod.
7692 : aRosa de Viterbo part. 1. pag. 64. inter voces Lusitan. obsoletas recenset Agugala, adulator, assentator, unde hodieque dici affirmat
Ajoujoume, Obtundit aures, molestus est loquendo.