allevatio
allĕvātĭo (adl-), ōnis, f. [1. allĕvo].
- A raising up, elevating: umerorum adlevatio atque contractio, Quint. 11, 3.—
- II Trop., an alleviating, assuaging, easing: ut (doloris) diuturnitatem adlevatio consoletur, Cic. Fin. 1, 12, 40: nullam adlevationem, id. Fam. 9, 1.
allevātio (adlevātio), ōnis, f. (1. allevo), I) das Aufheben, Aufrichten, umerorum allevatio et contractio, Quint. 11, 3, 83: all. manuum, Hilar. in psalm. 140, 3. – II) übtr., die Erleichterung, tot tantisque rebus urgemur, ut nullam adlevationem quisquam non stultissimus sperare debeat, Cic. ep. 9, 1, 1: (doloris) diuturnitatem allevatio consoletur, Cic. de fin. 1, 40.
pro naulo xiij barrell’ ‥ salmonum a Barvico ‥ usque Novum Castrum ‥ una cum ij s. solutis ministris pro ~one a puppe usque Gateshede
- 1. (postklass.) het optillen, opbeuren;
- 2. (metaf.) verlichting.
Allevatio ancoræ, ejus sublatio, ut Gallice dicimus
Ipsum vero feudum componitur juribus quæ sequuntur : nempe mensuræ
omnimode Sanctonum et insularum adjacentium, jure quoque navium stationis
Allevationisque Arenæ in omnibus portubus pagi Sanctonum, a Rupella ad Blaviæ portum.
Allevatio arenæest fortasse quod hodie dicunt
le jet du lest.
adlevātiō (all-) ōnis, f
- adlevo, an alleviation: doloris diuturnitatem adlevatio consoletur.