ambulator
ambŭlātor, ōris, m. [ambulo], one that walks about, i.e.,
- I An idler, lounger: vilicus ne sit ambulator, Cato R. R. 5, 2 (cf. id. ib. 5, 2: minus licebit ambulare); Col. 1, 8, 7.—*
- II A pedlar, hawker: Transtiberinus, Mart. 1, 42 (not found elsewhere).
ambulātor, ōris, m. (ambulo), der Herumgeher, d.i. I) der Spaziergänger = ein Herumläufer, Pflastertreter, vilicus ne sit ambulator, Cato r.r. 5, 2; vgl. Col. 1, 8, 7. – II) der Hausierer, transtiberinus, Mart. 1, 42, 3.
si aliquis masculus vel femella dicte fraternitatis pro malafactore, ‥ pugnatore, nocturno ~ore ‥ teneantur
aumlar, hors , gradarius, ~or
cuidam ~ori informanti duos pullanos domini
ambŭlātŏr, (16) ōris, m. (ambulo), promeneur : Cato Agr. 5, 2 || colporteur : Mart. 1, 42, 3.
- 1. wandelaar;
- 2. (Mart.) marskramer.
TolutariusSenecæ,
GradariusLucilio,
AsturcoPlinio dicitur, cui mollis alterno crurum explicatu glomeratio est : nostris
Ambléour. Provincial.
Amblador. Vide Raynouardi
Asterco. Joan. de Garlandia in Synonymis, ubi de equis variis :
Istis
curristam jungamus Ambulatorem. Igitur ab Ambulare, ita dictus, non a Græc.
Singulis annis album Ambulatorem cum Phaleris Romano Præsuli
dari constituit. Adelbertus Abbas Heideimhensis : Dum reliquias Richardi
Regis ad Ecclesiam filii sui defferret, Ambulatorem abstulerat. Eckeardus junior
de Casibus S. Galli, cap. 15 : Ambulator, cui ipse insederat, alacritatem equorum
post se sentiens, caput concutiens, exultare cœpit. Vide eundem cap. 10. et 11.
S. Bernardus Epist. : Tu sedens super Ambulatorem tuum, indutus purpura et bysso,
circuis plateas. Equus Ambulatorius, apud Fulbertum Epist. 111. Occurrit
præterea in Speculo Saxon. lib. 3. art. 51. § 2. Teldere, Germ. Superior.
Zelter.