antiphrasis

antĭphrăsis (better written as Gr.), is, f., = ἀντίφρασις,

• the use of a word in a sense opposite to its proper meaning; as, lucus, quod minime luceat, Diom. p. 458 P.; cf. Charis. p. 247 P. al.

antiphrasis, is, Akk. im u. in, f. (ἀντίφρασις), der entgegengesetzte Sinn der Worte, der Gegensinn (wenn zB. jemand den Krieg bellum nennt, weil er nicht bellum [artig] ist), Charis. 276, 13. Diom. 462, 14. Beda de trop. 615, 40 H. Augustin. c. mendac. 24. Serv. Verg. Aen. 1, 139. Mythogr. Lat. 3, 6, 23. Isid. 1, 36, 24.

antiphrasis [ἀντίφρασις] , use of words in a contradictory sense. ~is est unius verbi ironia Bede ST 615; increvit ‥ Malvernense monasterium, quod mihi per antifrasin videtur sortitum esse vocabulum; non enim ibi male sed bene ‥ religio vernat W. Malm. GP IV 158; per antiphrasim quia somnia sepe resolvi / consuevere Nig. SS 1641; officium illud ‥ ab officiendo non per ~in sed proprie dictum Gir. TH II 54; tu es avis pulcherrima per antifrasin, quoniam turpissima O. Cheriton Fab. 55; immo per antifrasim, tanquam derisio, quando / corpore deformem Paridem ‥ cognomino Vinsauf PN 931; 1382 quid dicam de monachis sancti Benedicti, / dicti per antiphrasim, sed sunt maledicti? (Contra Religiosos 140) Mon. Francisc. I 596.

antĭphrăsis, is, f. (ἀντίφρασις), antiphrase : Diom. 462, 14 ; Char. 276, 13.